วผอมเล็กตกใจจนทรุดนางลงบนพื้นทันที แค่วินาทีเดียว เขาจะเข้าประตูนรกแล้ว
ผู้ชายสูงใหญ่ที่น่าเกรงขามก็ตกใจจนเหงื่อตกทั้งตัวเช่นกัน ขาอ่อนยวบ
แต่ว่าโดยเฉพาะเขาผ่านชีวิตมาไม่น้อย หลังจากใจเย็นลงมา ทันใดนั้นก็ล้วงกุญแจมือออกมาจากระหว่างเอว มาตรงหน้าประตูรถของเฉินเฟิงด้วยความฉุนเฉียวเดือดดาล
“แกขับรถยังไงกัน!”
ผู้ชายสูงใหญ่ที่น่าเกรงขามตบๆ ที่ประตูรถจองเฉินเฟิงอย่างแรง ตะคอกใส่
“ดักปล้น?” เฉินเฟิงถามแบบยิ้มแต่ไม่ยิ้ม หลายคนนี้ก็น่าสนใจดี กลางค่ำกลางคืนยังวิ่งมาดักปล้นถึงทางแข่งรถอ่าวโป๋ไห่ ไม่กลัวตายเสียจริง
ยังดีเจอเข้ากับคนที่ปฏิกิริยาไวแบบเขา นี่ถ้าเจอกับพวกที่การตอบสนองช้า เหยียบเบรกไม่ทัน เกรงว่าคืนนี้พวกเขาคงต้องตายหมด
ชายสูงใหญ่ผู้น่าเกรงขามตะลึง ทำไมระบบสมองของเฉินเฟิงไม่เหมือนกับคนปกติอยู่บ้าง คนปกติเจอดักปล้นเข้า ไม่ควรจะร้องไห้ตีโพยตีพายแล้วเหรอ เจ้าหนุ่มเฉินเฟิงนี้ ทำไมยังมีกะจิตกะใจมาถามกลับอีก?
“รู้ว่าฉันมาปล้น ยังไม่รีบคุกเข่าลงอีก” ถึงแม้จะแปลกใจ แต่ชายร่างสูงใหญ่ก็ไม่ได้คิดมาก เริ่มข่มขู่อย่างโหดเหี้ยมทันที พวกเขาคนมากขนาดนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งยังมีอาวุธด้วย จึงไม่กลัวเฉินเฟิงทำลูกไม้ไม่ดีอะไร
“ใช่ คุกเข่าลง! เอาของมีค่าบนตัวแกทั้งหมดออกมาด้วย!” ผู้ชายตัวเล็กเริ่มร้องเอะอะ เมื่อสักครู่เขาเกือบโดนเฉินเฟิงทำให้ตกใจฉี่ราด ตอนนี้สบโอกาสแล้วย่อมเอากลับคืนไป
“อยากให้ฉันคุกเข่าจ
