นเงาตะคุ่มวิ่งผ่านถนนบนเขา
ในขณะเดียวกันนี้ถนนเส้นหนึ่งที่จำเป็นต้องผ่านบนภูเขา ชายรูปร่างสูงใหญ่ที่ปิดหน้าสองสามคนค่อยๆ ย่องเบาๆ มุดออกจากพุ่มไม้
“ลูกพี่ จะไม่ถึงขั้นเอาชีวิตคนใช่มั้ย” ผู้ชายที่ตัวเล็กเอ่ยปากอย่างอ่อนแอ
“ถึงชีวิตคนกับผีอะไร!” ผู้ชายสูงใหญ่ที่เป็นหัวหน้าถลึงตาใส่ผู้ชายตัวเล็กพลางบอกว่า “นี่เป็นอ่าวโป๋ไห่ช่วงค่ำ คนขับรถบนเขาความเร็วต่างอยู่ที่ห้าสิบหกสิบ รถเร็วห้าสิบหกสิบ จะเกิดเรื่องกับผีอะไรได้”
ขณะพูดผู้ชายที่น่าเกรงขามก็โรยตะปูหลายสิบตัวไว้บนถนน
“งั้นถ้าเกิดมีคนขับถึงร้อยล่ะ?” ผู้ชายร่างผอมถามขึ้นอย่างระวัง
“หนึ่งร้อย?” ผู้ชายที่น่าเกรงขามพึมพำ แล้วบอกว่า “คนที่ไม่กลัวตายถึงได้ขับร้อยหนึ่ง”
พึ่งพูดออกไป เงาตะคุ่มก็ปรากฏขึ้นในสายตาของคนเหล่านี้แล้ว
ก่อนหน้าวินาทีหนึ่ง แสงไฟรถสีขาวยังอยู่ห่างหลายร้อยเมตร แวบหนึ่ง ไฟรถสีขาวก็ทยอยเข้ามา!
ชั่วขณะหนึ่ง ผู้ชายสูงใหญ่ที่ปิดหน้าหลายคนนั้นก็ตกใจจนขาอ่อนกัน!
เร็ว!
เร็วเหลือเกินเลย!
ทำให้แม้แต่เวลาตอบสนองกลับยังไม่มี
คนที่ขับรถเป็นเฉินเฟิงอย่างแน่นอน ในความเป็นจริงเขาก็คาดไม่ถึงว่าดึกขนาดนี้แล้ว ยังมีคนยืนอยู่กลางถนน
เขาเหยียบเบรกทันที
ล้อรถกับพื้นเสียดสีกันอย่างฉับพลัน เสียงแสบแก้วหูอย่างแรงทำลายความสงบของอ่าวโป๋ไห่
ในที่สุดอาวดี้ก็หยุดอยู่ตรงหน้าชายสูงใหญ่ปิดหน้าเหล่านี้แค่คืบหนึ่งอย่างอันตรายยิ่ง
เสียง “พึ่บพับ”
ชายที่ตั
