มแค้นไว้
“เสี้ยห้าว! เขาถึงจะเป็นผู้สืบทอดเพียงหนึ่งเดียวที่ท่านประธานกำหนดไว้!”
“เป็นไปไม่ได้! เมื่อวานท่านประธานพึ่งปลดเขาออกจากตำแหน่ง!” คนตระกูลเสี้ยไม่น้อยคัดค้าน
เวลานี้ เสี้ยห้าวหยิบพินัยกรรมฉบับหนึ่งออกมา เอ่ยปากเรียบนิ่ง “ข้อโต้เถียงของพวกคุณ สำหรับผมแล้ว เกินความจำเป็นอย่างยิ่ง! คุณปู่ทำพินัยกรรมไว้ตั้งนานแล้ว ถ้าเขาเกิดเรื่องไม่คาดฝันอะไรเข้า ผม เสี้ยห้าว ถึงจะเป็นผู้สืบทอดเพียงคนเดียวของตระกูลเสี้ย!”
ขณะพูดเสี้ยห้าวก็นำพินัยกรรมที่เตรียมไว้เรียบร้อยโยนไปบนโต๊ะประชุม
ทุกคนค่อยๆ ผลัดกันอ่าน
หลังจากผลัดกันอ่านเสร็จ ชั่วพริบตาเดียวผู้ถือหุ้นมากมายฝังของเสี้ยจื่อหลันสีหน้าดูแย่อยู่บ้าง
ไร้ข้อสงสัย พินัยกรรมเป็นของจริง มีรอยนิ้วมือของเสี้ยหยุนเสิ้งอยู่ ถึงแม้จะเป็นของปลอม ก็ต้องคิดว่าเป็นของจริง!
“ตอนนี้ใครยังมีปัญหาอะไรอีกมั้ย?” เสี้ยห้าวกวาดตามองผู้คนอย่างเย็นชา
“ไม่มีแล้วครับ ประธานเสี้ย”
เมื่อทั้งหมดให้ผ่าน พินัยกรรมล้วนหยิบออกมาแล้ว เป็นธรรมดาที่จะไม่มีใครกล้าคัดค้าน ทุกคนตระกูลเสี้ยถือว่ารู้จักเอาตัวรอดดี
“ในเมื่อเป็นแบบนี้ นั้นตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ปล่อยให้ผมมารับตำแหน่งประธานของบริษัทแล้วกัน” เสี้ยห้าวเอ่ยปากด้วยเสียงทุ้ม ขอเพียงเขากลายเป็นประธานใหญ่ของบริษัท ทั้งตระกูลเสี้ยตั้งแต่วันนี้ไปนั้น เขาพูดคำไหนคำนั้น!
อีกทางหนึ่ง เฉินเฟิงก็ออกจากสถานีตำรวจแล้ว
ครั้งนี้เสี้
