ยหยุนเสิ้งกลายเป็นมนุษย์ผักกะทันหัน ที่จริงแปลกประหลาดอย่างมาก แน่นอนว่าผู้ต้องสงสัยมากที่สุดคือเสี้ยห้าว แต่เฉินเฟิงยังไม่มีหลักฐานอะไร แน่นอนว่าถ้าเขาตั้งใจค้นหา คนร้ายตัวจริงคงไม่มีทางหลบได้ แต่เขาไม่ได้มีความคิดนั้น
ภารกิจเร่งด่วนของเขายังเป็นการรีบรวมเมืองชางโจว
“คุณชายเฉิน ไม่เกินการคาดเดาของคุณ คนของตระกูลเย่ ไปหาตระกูลเสี้ยเพื่อพาตัวคนจริง” ด้านนอกสถานีตำรวจ กู้ตงเชินเอ่ยปากอย่างนอบน้อม เมื่อวานตอนที่เฉินเฟิงจะออกไป ก็บอกว่าตระกูลเย่จะมาตามหาคนที่ตระกูลเสี้ย ตอนนั้นเขายังไม่เข้าใจว่าทำไมตระกูลเย่ถึงจะต้องไปตระกูลเสี้ย และไม่ใช่มาหาเฉินเฟิง
ตอนนี้เขาเข้าใจแล้ว
เพราะเฉินเฟิงนัดตระกูลเย่ในนามของตระกูลเสี้ย ตอนนี้คนหายตัวไป ตระกูลเย่ย่อมต้องไปหาที่ตระกูลเสี้ย
และไม่ใช่เฉินเฟิงลูกเขยแต่งเข้าบ้านคนหนึ่ง!
“ฉันรู้แล้ว” เฉินเฟิงพยักหน้าเล็กน้อย โพรเจกต์พวกนั้นของเขา ไม่ใช่คิดเอาไปก็เอาไปได้
ตระกูลเสี้ยคิดจะกินผลประโยชน์ขนาดนั้นอย่างไม่มีมูล ต้องดูพวกเขามีฟันที่ดีขนาดนั้นหรือไม่
“อีกอย่าง เย่ไห่ถังทางนั้นผมจ้องมาโดยตลอด แต่ผู้หญิงคนนี้กลับไม่มีการเคลื่อนไหวมาตลอด ทุกวันนอกจากฝึกโยคะ ก็ไปทำงาน ถึงแม้รู้ว่าคนของพวกเราจ้องเธออยู่ เธอก็ไม่มีปฏิกิริยาอะไร” กู้ตงเชินรายงาน สำหรับเย่ไห่ถังนับวันเขายิ่งมองไม่ออกแล้ว
ว่ากันตามหลัก เธอควบคุมตระกูลใหญ่ขนาดนั้น น่าจะยุ่งทุกวันจนไม่สามารถแก้ได้ตก
