บทที่194 รอไม่ได้แล้ว
มองเย่หมิงเหวินที่โดนกดไว้ที่พื้นร้องโหยหวนไม่ขาด คังไห่โปและหวังฉีซานตัวสั่นเทาอย่างอดไม่ได้ พวกเขารู้สึกว่าตนเองย่ำแย่พอแล้ว แต่เทียบกับเย่หมิงเหวินขึ้นมา พวกเขาแย่กับผีอะไร!
“ไว้ชีวิต ไว้ชีวิตด้วย” เย่หมิงเหวินร้องขอชีวิต แต่ลูกน้องสองคนกลับไม่สะทกสะท้านใดๆ ยังคงกรอกเหล้าขาวลงในปากของเย่หมิงเหวินอย่างไม่ปรานีสักนิด
“คุณเสี้ย ช่วยผมด้วย ผมยอมมอบโพรเจกต์พวกนั้น……” เย่หมิงเหวินเริ่มอ้อนวอนขอชีวิตทางเสี้ยเมิ่งเหยาด้วยเสียงสำลัก
เสี้ยเมิ่งเหยาทำหน้าเมินเฉย โพรเจกต์พวกนั้น ไม่ว่าเย่หมิงเหวินจะให้หรือไม่ให้ เฉินเฟิงล้วนมีวิธีเอามาไว้ในมือได้
เพราะสิ่งนั้นคือสิ่งที่เป็นของเฉินเฟิง
ไม่กี่นาทีต่อมา เสียงเย่หมิงเหวินได้หายไปแล้ว
คังไห่โปและหวังฉีซานก็ล้มลงที่พื้นเช่นกัน
เฉินเฟิงไม่ได้สนใจความเป็นความตายของทั้งสามคน หลังสั่งกู้ตงเชินไปสองสามประโยค เฉินเฟิงก็พาเสี้ยเมิ่งเหยาออกไปจากวิลล่า
เตรียมนำสัญญาไปมอบให้เสี้ยหยุนเสิ้ง
ในขณะเดียวกัน เสี้ยห้าวก็มาที่ห้องทำงานของเสี้ยหยุนเสิ้งด้วย
“คุณปู่” เห็นเสี้ยหยุนเสิ้งเข้ามา การแสดงออกของเสี้ยห้าวจึงเปลี่ยนมาอ่อนโยนขึ้นมาก
แต่ว่าเสี้ยหยุนเสิ้งกลับเมินเฉยทำเสียงฮึดฮัด ไม่ได้ให้ความสนใจอะไรกับเสี้ยห้าว
เสี้ยห้าวก็ไม่หงุดหงิด ชงชาแก้วหนึ่งให้ด้วยตัวเขาเอง จากนั้นยกชามาเสียงกุกกัก ก่อนจะคุกเข่าลงตรงหน้าเสี้ยหยุนเสิ้ง
“คุณปู่ครับ เร
