ื่องก่อนหน้านี้ เป็นหลานทำไม่ถูกเอง หลานโดนมันหมูบังใจ ติดกับเย่หมิงเหวินแล้ว ขอให้คุณปู่ลงโทษด้วย” ท่าทียอมรับผิดของเสี้ยห้าวจริงใจมาก
“ลงโทษ?” เสี้ยหยุนเสิ้งมองเสี้ยห้าวอย่างเย็นชา พลางบอกว่า “ลงโทษแกแล้วมีประโยชน์เหรอ? ลงโทษแก โพรเจกต์พวกนั้นจะเอากลับมาได้มั้ย?”
“ไม่ได้ครับ” เสี้ยห้าวก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิดในใจ
หลังจากนั้นอยู่นานเสี้ยหยุนเสิ้งก็หายโกรธพอสมควรแล้ว ทำเสียงฮึดฮัดบอกว่า “ลุกขึ้นเถอะ”
“ขอบคุณครับคุณปู่” เสี้ยห้าวสีหน้าดีใจ รีบนำแก้วชายกไปด้านหน้าเสี้ยหยุนเสิ้ง
หลังจากรับแก้วชาไป เสี้ยหยุนเสิ้งก็ไม่ได้สงสัยเขา จิบไปอึกหนึ่งทันที
“ห้าวเอ๋อ ไม่ใช่ปู่ว่าแกนะ แกก็โตขนาดนี้แล้ว ควรรู้อะไรสำคัญรึเปล่า เมื่อก่อนแกเที่ยวก่อความวุ่นวายไปทั่ว ปู่ให้อภัยแกได้ เพราะแกยังเด็ก แต่ตอนนี้แกยี่สิบหกยี่สิบเจ็ดแล้ว ทำอะไรกลับยังไม่รู้ภาษาขนาดนี้ แกทำแบบนี้ วันหลังฉันยังจะยกตระกูลเสี้ยให้แกได้ยังไง” เสี้ยหยุนเสิ้งถอนหายใจ พูดไปถึงแม้เสี้ยห้าวจะทำเรื่องเกินเลยแบบนี้แบบนั้นออกไป แต่เขายังไม่มีทางเกลียดได้ลง หรือขับไล่เสี้ยห้าวออกจากตระกูลเสี้ย
เมื่อวานที่ประกาศต่อหน้าผู้คนว่าตัดเสี้ยห้าวออกจากตำแหน่งรองประธาน ก็เพียงแค่เพื่อให้ความกระจ่างกับทุกคนตระกูลเสี้ยเท่านั้น
ได้ยินเสี้ยหยุนเสิ้งพูดแบบนี้ ในสายตาของเสี้ยห้าวก็มีความสงสารไม่ได้ เขานึกไม่ถึงว่าก่อนหน้านี้เขาโต้กลับเสี้ยหยุนเสิ้งไปแบบนั
