้น เสี้ยหยุนเสิ้งยังอยากมอบตระกูลเสี้ยให้เขาอีก
แต่ความอดสงสารไม่ได้นี้ไม่ได้อยู่ในสายตาของเสี้ยห้าวนานเท่าไร ก็ถูกความแน่วแน่แทนที่
“ห้าวเอ๋อ ถ้าครั้งนี้เฉินเฟิงนำยู่ฉวนซานโพรเจกต์พวกนั้นกลับมาได้ ก็ให้จื่อหลันรับหน้าที่ดูแลโครงการยู่ฉวนซานช่วงเวลาหนึ่งเถอะ แกยังต้องรอเวลาสักหน่อย” เสี้ยหยุนเสิ้งบอก จนกระทั่งเขาในตอนนี้ เขายังไม่ชัดเจนในรายละเอียดของเฉินเฟิง แต่เขากลับมีความเชื่อน่าประหลาดอย่างหนึ่งที่รู้สึกว่าเฉินเฟิงมีความสามารถนำโครงการพวกนั้นกลับมาจากในมือตระกูลเย่ได้
“คุณปู่ ผมรอไม่ไหวแล้ว” เสี้ยห้าวส่ายๆ หน้า พูดขึ้น
“รอไม่ไหว?” สีหน้าของเสี้ยหยุนเสิ้งเย็นลงมา
“อืม” เสี้ยห้าวพยักหน้า จากนั้นพูดว่า “คุณปู่ ผมไม่อยากรออีกต่อไปแล้ว ผมอยากนั่งแท่นคนรับผิดชอบโครงการยู่ฉวนซานในตอนนี้”
“สารเลว! แม้แต่ตำแหน่งประธานใหญ่ของฉันก็ต้องยอมให้แกด้วยรึไง!” เสี้ยหยุนเสิ้งตวาด เขาพูดมาถึงขั้นนี้แล้ว เสี้ยห้าวยังไม่ตัดใจ แถมยังอยากมาเป็นผู้รับผิดชอบโครงการยู่ฉวนซานอีก เขาจะอุดผู้คนห่างไกลของตระกูลเสี้ยได้อย่างไรกัน
เสี้ยห้าวมองเสี้ยหยุนเสิ้งอย่างเห็นใจ ก่อนจะบอกว่า “คุณปู่ ตำแหน่งประธานใหญ่ ท่านไม่ต้องยกให้ผม หลานจะขึ้นไปนั่งเอง”
“ชั่วช้า แกหมายความว่าอะไร?” เสี้ยหยุนเสิ้งสีหน้าเปลี่ยนไปมาก
“หลานไม่ได้หมายความว่าอะไร” เสี้ยห้าวส่ายหน้าพลางบอกว่า “หลานก็แค่อยากให้คุณปู่ได้พักผ่อนเร็วหน่อย”
“พัก
