ียมพร้อมการชดใช้
“ผมดื่ม ผมดื่ม”
พอฟังคำพูดนี้ คังไห่โปตกใจจนขาอ่อนไปชั่วขณะ หยิบเหล้าขาวขวดหนึ่งขึ้นมา เริ่มเทเข้าในปากดื่มอึกๆ
หวังฉีซานหน้าเศร้าสลดหยิบเหล้าขาวขวดหนึ่งขึ้น เริ่มเทลงปากเช่นกัน
พวกเขาถือว่าเข้าใจแล้ว วันนี้ถ้าไม่มอบอะไรให้เฉินเฟิงไป เกรงว่าคงไม่มีทางมีชีวิตเดินออกไปจากวิลล่ากู่โย่วแล้วจริงๆ
เย่หมิงเหวินที่นอนแนบอยู่บนพื้นนั้น เขารู้ดีมากว่าในพวกเขาสามคนนี้ คนที่เฉินเฟิงไม่อาจปล่อยผ่านได้มากที่สุดคือเขา ดังนั้นตอนนี้ถ้าเขารู้จักเอาตัวรอด ก็ควรปีนขึ้นมาเอง แล้วมาดื่มด้วยกันกับคังไห่โปและหวังฉีซาน
ตอนที่เย่หมิงเหวินกำลังคิดว่าจะดื่มอย่างไรถึงจะดื่มน้อยลงได้ ด้านหน้ากลับมีใบหน้าที่ไร้ความรู้สึกสองใบโผล่มาทันใด
“พวกแกจะทำอะไร?”
เย่หมิงเหวินตกใจอยู่บ้าง จิตใจปรากฏลางสังหรณ์ที่ไม่ดีขึ้น
หลังจากนั้นลูกน้องสองคนของเฉินเฟิงก็ยืนยันลางสังหรณ์ของเย่หมิงเหวินแล้ว
เห็นเพียงลูกน้องทั้งสองกดเย่หมิงเหวินไว้อย่างรุนแรง หนึ่งในนั้นบีบปากของเย่หมิงเหวินอ้าออก อีกคนยกขวดเหล้าขาวในมือขึ้น นำปากขวดยัดใส่ในลำคอของเย่หมิงเหวินแล้ว
เริ่มกรอกเหล้าทันที!
ใช่ กรอกเหล้า!
เจ็บ!
เจ็บร้อนแผดเผา!
เหล้าขาวห้าสิบกว่าดีกรี กรอกลงไปในลำคอโดยตรง!
นั่นเป็นความรู้สึกแบบไหน?
คนที่เคยดื่มเหล้าขาวล้วนรู้กัน!
เพียงแค่ไม่กี่วินาทีดวงตาของเย่หมิงเหวินก็แดงก่ำ เขารู้สึกว่าลำคอของตนเองใกล้จะมีควันพุ่งแล้ว
ความเจ
