เคารพ “คุณชายเฉิน ควรจัดการพวกโง่สามคนนี้อย่างไรดี?”
คุณชายเฉิน!
ได้ยินคำนี้ คังไห่โปและหวังฉีซานทั้งสองคนที่หลบอยู่ข้างในซึ่งไม่กล้าหายใจออกมาดังๆ เกือบจะตกใจจนฉี่ราดทันที
คาดไม่ถึงว่ากู้ตงเชินจะเรียกสวะแบบนี้ว่าคุณชายเฉิน?
คุณชายเฉินคำนี้ ราวกับฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ ผ่ามาที่วิญญาณของทั้งสอง ทำให้สองคนแม้แต่ยืนยังยืนไม่นิ่ง
เย่หมิงเหวินที่นอนร้องโอดโอยอยู่บนพื้นชั่วขณะนั้นเบิกตาโตเช่นกัน กู้ตงเชินเป็นคนของเจ้าสวะนี้!
นี่เป็นไปได้อย่างไรกัน!
เฉินเฟิงกวาดตามองสามคนที่สั่นเทาอย่างกับเจ้าเข้า เอ่ยปากนิ่งๆ “เอาเหล้าหลายลังมาให้พวกเขา”
“ครับ คุณชายเฉิน”เกือบจะชั่วพริบตาเดียว กู้ตงเชินก็เข้าใจความหมายของเฉินเฟิงแล้ว
แต่คังไห่โปและหวังฉีซานกลับคิดไม่ออก เฉินเฟิงจะเอาเหล้ามาทำอะไร
ไม่นานเหล้าขาวหลายลังก็ถูกย้ายเข้ามาในห้องอาหาร และเปิดออกทีละขวด
เวลานี้ถึงแม้ทั้งสองคนจะโง่อย่างไร ก็ควรเข้าใจว่าเฉินเฟิงเอาเหล้าเข้ามาอยากจะทำอะไร
“ดื่ม ดื่มหมดเมื่อไร ก็ไปเมื่อนั้น” เฉินเฟิงมองคังไห่โปและหวังฉีซานอย่างเย็นชา แล้วพูดขึ้น
“คุณชายเฉิน……”
ทั้งสองคนรู้สึกแค่ว่าหนังศีรษะชาไปหมด นี่ไม่ใช่แค่ขวดสองขวด แต่ว่าหลายลัง แถมยังเป็นเหล้าขาวอีก ถ้าดื่มจนหมดจริงๆ ถึงแม้ไม่ตาย ก็คงตกอยู่ในสภาพอัมพาตครึ่งตัว
“ดื่ม หรือจะตาย!” เฉินเฟิงเอ่ยปากอย่างสงบ ในเมื่อทั้งสองคนกล้าที่จะคิดเกินเลยกับเสี้ยเมิ่งเหยา ก็ต้องทำใจเตร
