บทที่192 เหตุการณ์คลี่คลายถึงสุดท้ายแล้ว
“เจ้าหนู ถ้าแกรู้จักเอาตัวรอด ถือโอกาสตอนที่ยังไม่สายไสหัวไปซะ ฉันบอกแกตามตรงนะ ผู้หญิงคนนี้ คืนนี้ฉันจองแล้ว ถึงแม้อยู่ต่อหน้าสามีสวะคนนั้นของเธอ ฉันก็จะยังพูดคำนี้อยู่!” เย่หมิงเหวินมองอาเหาด้วยสีหน้ามืดครึ้ม มีความหมายข่มขู่อย่างเห็นได้ชัดมาก
ถ้าอาเหารู้จักเอาตัวรอดก็ยังดี ทว่าถ้าไม่รู้จักเอาตัวรอด นั้นบอดี้การ์ดสิบกว่าคนด้านนอกของเขานั้น ก็ไม่ใช่พวกไก่อ่อน!
“ปัง”
ในเวลานี้ มีเสียงดังลอยมาจากหน้าประตู
เย่หมิงเหวินกับคังไห่โปตกใจขึ้นมา มองไปทางหน้าประตู กลับเห็นเพียงประตูไม้แข็งแรงที่ปิดสนิทโดนคนถีบจนเปิดออก ชายหนุ่มที่ก้าวย่างอย่างมั่นคงเดินเข้ามาด้วยท่าทางไร้ความรู้สึก
แม่งเอ๊ย ใครวะ?
“ใครให้แกเข้ามา?” เย่หมิงเหวินหน้ามืดครึ้มตวาดใส่ประโยคหนึ่ง เขาไม่รู้จักเฉินเฟิง ยังคิดว่าเฉินเฟิง เป็นแขกในวิลล่าที่จงใจมาหาเรื่อง
เฉินเฟิงไม่ได้สนใจเย่หมิงเหวิน แต่ทว่าเดินไปข้างกายเสี้ยเมิ่งเหยา ค่อยๆ หยิบแก้วเหล้าในมือของเสี้ยเมิ่งเหยาลง เอ่ยปากเสียงละมุน “ไม่ต้องดื่มแล้ว”
“ฮื้อๆ ที่รัก ขอโทษนะ ฉันไม่ได้เรื่องเลย” เห็นคนที่มาคือเฉินเฟิง ชั่วขณะนั้นในดวงตางดงามที่เลือนรางของเสี้ยเมิ่งเหยาก็ปรากฏไอหมอกชั้นหนึ่งออกมา และควบคุมอารมณ์ของตนเองไม่อยู่ กอดไปที่เอวของเฉินเฟิง ร้องไห้โวยวายขึ้นมาแล้ว
เฉินเฟิงถอนหายใจทีหนึ่ง “เด็กโง่ มาพูดขอโทษกับฉันทำไม เธอทำดีม
