จักที่ตาย!”
อาเหาตะคอกใส่ ก้าวมาตรงหน้าของเย่หมิงเหวินทันที ในช่วงที่เย่หมิงเหวินสายตาตื่นตระหนก ก็บีบคอของเย่หมิงเหวินไว้ เหมือนกับยกไก่ตัวหนึ่ง ยกเย่หมิงเหวินขึ้นมาอย่างไม่มีมูล!
“ปล่อยผู้จัดการเย่ออกนะ!”
ชั่วขณะนั้นลูกน้องสิบกว่าคนโกรธแค้นจนดวงตาแทบแตก ควักกริชออกแล้วล้อมเข้ามาด้วยความเดือดดาล
“ปัง”
อาเหาโยนเย่หมิงเหวินไปบนผนังราวกับโยนขยะ
และจากนั้นก็เหมือนเสือเข้าฝูงแกะ พุ่งไปทางนักเลงสิบกว่าคนนั้น
หลังจากตะลุมบอนกันพักหนึ่ง นักเลงสิบกว่าคนนั้นเหมือนพวกอ่อนแอลุกขึ้นมาไม่ได้ ไม่มีสักคนยืนขึ้นอีก!
ทุกอย่างนี้พูดมาแล้วดูช้ามาก ทว่าตั้งแต่อาเหายกเย่หมิงเหวินขึ้น จนถึงพวกนักเลงสิบกว่าคนล้มลงพื้น ทั้งขั้นตอนยังไม่ถึงสามสิบวินาทีเลย!
นักเลงที่เย่หมิงเหวินจ้างมาโดนอาเหาบดขยี้ไปโดยตรง ไม่มีแรงตอบโต้กลับสักนิด
ติ้งๆ!
ภายใต้ห้องอาหารที่เงียบสงบ เสียงเหงื่อบนหน้าผากหยดลงพื้นของคังไห่โปกับหวังฉีซานได้ยินอย่างชัดเจน
เย่หมิงเหวินดวงตาเบิกโต ความตื่นตระหนกบนหน้าไม่มีทางใช้คำพูดอธิบายได้ เขาใช้เงินหนึ่งล้านกว่าจ้างนักเลงมืออาชีพมา แม้แต่เวลาสามสิบวินาทีก็ยังสู้ไม่ไหว?
นี่เป็นปีศาจซาตานอะไรกันแน่?
มีเพียงเฉินเฟิงที่ไม่ได้เงยขึ้นสักนิดตั้งแต่หน้าจนถึงหนังตา เขาเป็นคนที่รู้ฝีมืออาเหาดีที่สุด เขาไปถึงระดับขอบของจอมยุทธ์หมิงจิ้งขั้นกลาง ถ้าแม้แต่คนธรรมดาไม่กี่คนยังรับมือไม่ไหว แบบนั้นคงจะขายหน้าของ
