จริง
“จะคุกเข่าเองหรือว่าให้ฉันช่วยพวกนายคุกเข่า?” อาเหามองทางเย่หมิงเหวินและคังไห่โปหวังฉีซานสามคนนี้ พวกกำเริบเสิบสานทั้งสามนี้ คาดไม่ถึงกล้าให้เฉินเฟิงคุกเข่าลง ไม่รู้คำว่าตายเขียนว่าอย่างไรเสียแล้ว
“เข้าใจผิด เข้าใจผิด……” คังไห่โปหวังฉีซานสั่นเทาทันที คนฉลาดย่อมไม่สู้ทั้งที่รู้ว่าสู้ไม่ได้ ฝีมือของอาเหาแสดงให้เห็นอยู่ตรงนั้นแล้ว แม้แต่นักเลงสิบกว่าคนของเย่หมิงเหวินยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของอาเหา ขืนพวกเขาเข้าไป คงถูกอาเหาเห็นเป็นหุ่นกระสอบทรายแล้วชกต่อยสักยกอย่างแน่นอน
ดังนั้นเวลานี้ยอมแพ้จึงเป็นทางเลือกดีที่สุด แต่จะให้พวกเขาคุกเข่าให้เฉินเฟิงพวกสวะนี้ นั่นเป็นเรื่องที่เดิมทีเป็นไปไม่ได้
“ไม่คุกเข่างั้นเหรอ?” อาเหายักคิ้วขึ้น
คังไห่โปกับหวังฉีซานยังอยากอธิบาย แต่อาเหากลับไม่ให้โอกาสทั้งสองคนเลย เดินเข้ามาตรงหน้าทั้งสองก้าวหนึ่ง แล้วเตะมาสองทีอย่างเฉียบพลัน
กึกกัก!
เสียงกระดูกหักดังขึ้นอย่างชัดเจน
ทั้งสองคนร้องโหยหวน ขาอ่อนลง ชั่วขณะนั้นก็คุกเข่าลงที่พื้น บนตัวยิ่งเจ็บจนเหงื่อตกไปหมด
จากนั้นอาเหาก็เดินมาที่ด้านหน้าเย่หมิงเหวิน
“ฉันเป็นคนของตระกูลเย่ ถ้านายกล้าแตะต้องฉัน ตระกูลเย่สังหารพวกแกยกครัวแน่!” เย่หมิงเหวินข่มขู่อย่างแข็งนอกอ่อนใน ตอนนี้เขาทำได้เพียงพึ่งความหวังว่าเฉินเฟิงจะหวาดกลัวชื่อเสียงของตระกูลเย่ โดยเฉพาะเทียบกับตระกูลเสี้ยแล้ว ตระกูลเย่ก็คือภูเขาใหญ่ที่ทำเลยเถิดไม่ได้
