บทที่191 ควรเมาสักครั้ง
“เงื่อนไข?” เย่หมิงเหวินแกว่งๆ แก้วไวน์แดงในมือ มองเสี้ยเมิ่งเหยาทีหนึ่งอย่างขบคิด ก่อนจะพูดว่า “คุณเสี้ย คุยเงื่อนไขก็ไม่สนิทกันแล้ว”
“นั้นความหมายของผู้จัดการเย่คือ?” เสี้ยเมิ่งเหยาเอ่ยปากด้วยหน้าตาไร้ความรู้สึก
“ง่ายมาก หนึ่งโพรเจกต์เหล้าหนึ่งแก้ว!” เย่หมิงเหวินหัวเราะแล้วยกนิ้วชี้ขึ้น
“คุณเสี้ย ผมซื้อมาจากเสี้ยห้าวทางนั้นทั้งหมดเจ็ดโพรเจกต์” เย่หมิงเหวินยิ้มจางๆ แล้วพูดว่า “ตอนนี้การที่ผมตัดจะสินใจคืนโพรเจกต์เจ็ดอันนั้นให้คุณเสี้ยได้ มีเพียงอย่างเดียวที่คุณเสี้ยต้องทำก็คือดื่มเป็นเพื่อนผม……เจ็ดแก้ว”
เหล้าเจ็ดแก้ว!
สีหน้าของเสี้ยเมิ่งเหยาเปลี่ยนไปแล้ว เธอคออ่อน อย่าว่าแต่เจ็ดแก้วเลย แค่สามแก้วก็ไม่แน่ใจว่าจะดื่มต่อได้หรือไม่
ยิ่งไปกว่านั้น ถึงแม้เธอจะสามารถดื่มเหล้าเจ็ดแก้วได้ ถ้าเกิดเย่หมิงเหวินคืนคำจะทำอย่างไร?
“คุณเสี้ย เงื่อนไขนี้ของผม คงไม่เกินไปหรอกมั้ง?” เย่หมิงเหวินส่ายแก้วไวน์ในมือ หยอกล้อยิ้มถาม
เสี้ยเมิ่งเหยากัดริมฝีปากแดงแน่น เงื่อนไขนี้เกินไปหรือไม่?
ไม่เกินไปจริงๆ!
เพราะโพรเจกต์เจ็ดอันนั้นของเสี้ยห้าว เย่หมิงเหวินเป็นคนซื้อเข้ามาด้วยราคายี่สิบล้าน ถ้าเย่หมิงเหวินเปลี่ยนมือขายออกไป ล้วนสามารถขายได้ถึงสี่สิบล้าน แม้กระทั่งห้าสิบล้าน!
แต่ตอนนี้แค่ต้องการให้เธอดื่มเหล้าเจ็ดแก้ว เย่หมิงเหวินสามารถให้เธอนำเจ็ดโพรเจกต์นั้นกลับไปด้วยราคาเดิมยี่สิบล้
