าน เท่ากับว่าเหล้าเจ็ดแก้วของเธอราคายี่สิบสามสิบล้าน ดังนั้นจึงไม่เกินไปเลยสักนิด
ถ้าเป็นเสี้ยเมิ่งเหยาสมัยก่อน ถึงแม้จะรู้ว่ามีความเป็นไปได้มากที่เย่หมิงเหวินจะพูดโกหก เธอก็จะสู้ดื่มเหล้าเจ็ดแก้วไป เพื่อเดิมพันกับความเป็นไปได้อันน้อยนิดนั้น
แต่เธอในตอนนี้จะทำได้เหรอ?
เสี้ยเมิ่งเหยามองไปทางด้านนอกห้องอาหารแวบหนึ่งอย่างอดไม่ได้ เธอรู้ดีมาก ตอนนี้เฉินเฟิงยืนอยู่ด้านนอกห้องอาหารซึ่งไม่ไกลนัก ขอเพียงแค่เธอพูดสักคำ เฉินเฟิงก็สามารถเข้ามาได้ แล้วจัดการความยุ่งยากทุกอย่างแทนเธอ
เธอไม่จำเป็นต้องดื่มเหล้าสักหยดเดียวก็สามารถได้เจ็ดโพรเจกต์นั้นกลับไป
แต่เธอ……อยากทำแบบนั้นจริงๆ เหรอ?
เธออยากพึ่งพาเฉินเฟิงไปตลอดจริงเหรอ?
เสี้ยเมิ่งเหยาสับสนแล้ว ช่วงเวลาไม่นานนัก เฉินเฟิงยังเป็นคนขี้ขลาดตาขาวที่ไม่ว่าใครๆ ต่างก็รู้ ตอนนั้นสิ่งที่เธอปรารถนาที่สุดคือมีสักวันที่เฉินเฟิงเปลี่ยนมาเป็นยอดเยี่ยม เป็นไหล่กว้างให้เธอสามารถพึ่งพาได้
แต่ตอนที่เฉินเฟิงเปลี่ยนมาเป็นดีเยี่ยมจริงๆ เสี้ยเมิ่งเหยากลับพบสิ่งที่ตนเองคาดไม่ถึงว่าเธอไม่อยากจะพึ่งพาเฉินเฟิงขนาดนั้นแล้ว
โดยเฉพาะเมื่อรู้ว่าเฉินเฟิงเป็นลูกหลานตระกูลเฉิน ความรู้สึกนั้นของเธอยิ่งรุนแรง
เธอยิ่งอยากพิสูจน์ตนเองต่อหน้าเฉินเฟิง พิสูจน์ว่านอกจากหน้าตาสวยแล้ว ตนเองไม่ใช่ไม่มีอะไรดีสักอย่าง!
เธออยากให้ตนเองคู่ควรกับเฉินเฟิง
ดังนั้นครั้งนี้เธอถึงเสนอออกมา โดยการป
