ล่อยให้เธอกับเย่หมิงเหวินคนเหล่านี้เจรจากัน
เมื่อเจรจากระจ่างแล้ว เธออยากใช้โอกาสนี้มาพิสูจน์ตนเอง
“ไม่เกินเลย” เสี้ยเมิ่งเหยาสูดหายใจเข้าลึกๆ ทีหนึ่ง พูดถึงว่าในเมื่อตัดสินใจออกมาแล้ว อย่างนั้นเธอก็จะไม่ลังเลอีก ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เธอจะไม่เอาแต่พึ่งพาเฉินเฟิงไปทุกเรื่องอีก ไม่ว่าเจอความยุ่งยากเล็กน้อย ก็ไม่อยากไปพึ่งพิงเฉินเฟิงอีก
เธอต้องเป็นคนเข้มแข็ง!
เธอไม่อยากให้ตนเองกลายเป็นจุดอ่อนของเฉินเฟิง!
เธอหวังอย่างยิ่งว่าตนเองจะกลายเป็นภรรยาที่ดีของเฉินเฟิง!
มีสักวันที่เฉินเฟิงเจอความยุ่งยากเข้า เธอจะสามารถช่วยเฉินเฟิงได้ และไม่ใช่นั่งงอมืองอเท้ายืนอยู่ด้านข้าง
“ในเมื่อไม่เกินไป งั้นคุณเสี้ยก็ดื่มเหล้าเจ็ดแก้วนี้เถอะ” เย่หมิงเหวินเทเหล้าเจ็ดแก้วอย่างยิ้มแย้ม เลื่อนไปตรงหน้าเสี้ยเมิ่งเหยาทีละแก้ว
เสี้ยเมิ่งเหยาไม่ได้มองเหล้าเจ็ดแก้วตรงหน้า แต่ทว่าย้ายสายตาไปทางเย่หมิงเหวิน ถามอย่างเย็นชา “ถ้าฉันดื่มเหล้าแล้ว เกิดผู้จัดการเย่คืนคำควรจะทำยังไงดี?”
“คืนคำ?” เย่หมิงเหวินหรี่ตาลงแล้วบอกว่า “คุณเสี้ย ผมเย่หมิงเหวินพูดไปแล้ว พอพูดออกมา จะไม่เก็บกลับคืน เรื่องคืนคำแบบนี้ ผมไม่เคยทำมาแต่ไหนแต่ไร”
“ถ้าทำแล้วควรจะทำยังไง?” เสี้ยเมิ่งเหยาสายตาเย็นเฉียบ มีรสชาติที่แบบเถียงฉอดๆ อยู่บ้าง
“ถ้าทำแล้ว ก็ปล่อยให้คุณเสี้ยจัดการไง!” เย่หมิงเหวินพูดขึ้น เสี้ยเมิ่งเหยาน้ำเสียงแบบนี้ มีความหมายที่คุกคามเข
