าระดับหนึ่ง แต่เธอมีสิทธิ์อะไร? ข่มขู่ตนเองเหรอ?
เธอเอากำลังมาจากไหน?
“ได้ หวังว่าคุณจะจำคำพูดของตัวเองในตอนนี้ไว้!” เสี้ยเมิ่งเหยามองเย่หมิงเหวินอย่างเมินเฉยแวบหนึ่ง จากนั้นยกแก้วเหล้าตรงหน้าขึ้นมาแก้วหนึ่ง ดื่มรวดเดียวจนหมดแก้ว
อาเหาที่อยู่ด้านหลังกระตุกมุมปาก อยากห้ามเสี้ยเมิ่งเหยา แต่เฉินเฟิงยังไม่ได้บอกอะไร เขาจึงไม่กล้า
ด้านนอกห้องอาหาร เฉินเฟิงอดถอนหายใจไม่ได้
เนื่องจากมีกล้องวงจรปิด ดังนั้นการกระทำทุกอย่างของผู้คนในห้องอาหารล้วนอยู่ในขอบเขตสายตาของเขา รวมทั้งลักษณะท่าทางของเสี้ยเมิ่งเหยาด้วย
เฉินเฟิงไม่เข้าใจที่ไหนกัน เสี้ยเมิ่งเหยาอยากพิสูจน์ตนเองต่อหน้าเขา
เฉินเฟิงเข้าใจดี ที่เสี้ยเมิ่งเหยามีความคิดแบบนี้ได้ เป็นเพราะตระกูลเฉินที่อยู่เบื้องหลังเขานั้น นำพาความกดดันอย่างหาที่เปรียบไม่ได้มาให้เสี้ยเมิ่งเหยา
เสี้ยเมิ่งเหยาผ่านหลายวันนี้มาอย่างอึดอัดใจมาก
ความอัดอั้นตันใจของเธอ ส่วนมากล้วนมาจากตระกูลเฉิน
“คุณชายเฉิน อยากให้ผมเข้าไปห้ามตอนนี้เลยรึเปล่า?” กู้ตงเชินถามขึ้น เขาไม่เข้าใจว่าตอนนี้เฉินเฟิงกำลังคิดอะไรอยู่ เขาสามารถมองออก เฉินเฟิงรักเสี้ยเมิ่งเหยามาก ว่ากันตามหลักแล้ว เฉินเฟิงจะไม่ยอมให้เสี้ยเมิ่งเหยาดื่มเหล้ามากขนาดนี้ แต่ตอนนี้มองท่าทางของเฉินเฟิง กลับมีความหมายให้เสี้ยเมิ่งเหยาดื่มเหล้าไป
เฉินเฟิงส่ายหน้า แล้วบอกว่า “ไม่ต้องหรอก ให้เธอดื่มเถอะ เธอควรได้เมาสักครั้ง
