”
“เมาสักครั้ง?” กู้ตงเชินยิ่งมึนงงขึ้นอีก ไม่เข้าใจคำพูดนี้ของเฉินเฟิงว่าหมายความว่าอะไร
เวลานี้ ภายในห้องอาหาร ด้านหน้าของเสี้ยเมิ่งเหยามีแก้วเหล้าว่างเพิ่มมาสี่
ใบหน้างดงามของเสี้ยเมิ่งเหยาเปลี่ยนมาแดงระเรื่ออยู่บ้าง เพิ่มลักษณะท่าทางที่มีเสน่ห์ขึ้น
“คุณเสี้ยคอแข็งดีนี่!”
“คุณเสี้ยเป็นผู้หญิงที่โดดเด่นจริงๆ เลย”
หวังฉีซานกับคังไห่โปประจบประแจงอยู่ด้านข้าง กามารมณ์ในสายตาปิดไว้ไม่อยู่ คืนนี้เย่หมิงเหวินกินเนื้อ พวกเขาก็สามารถตามกินน้ำแกงได้ด้วย
เสี้ยเมิ่งเหยาเป็นสาวงามอันดับหนึ่งของเมืองชางโจว ไม่รู้ว่าเป็นคนรักในใจของผู้ชายมากเท่าไร สามารถคร่อมสาวงามแบบนี้ไว้ใต้สะโพกแล้วย่ำยีได้ พวกเขาฝันกันอยู่ยังหัวเราะจนตื่นขึ้นมาได้
“คุณเสี้ย อย่าดื่มเลย” เห็นเสี้ยเมิ่งเหยามือสั่นเทายกเหล้าแก้วที่ห้าขึ้นมา อาเหาอดพูดกล่อมไปไม่ได้ เห็นได้ชัดว่าเสี้ยเมิ่งเหยาเมาแล้ว หากดื่มอย่างนี้ต่ออีก คงดื่มสามแก้วที่เหลือต่อไม่ได้
“ไม่ ฉันจะดื่ม” เสี้ยเมิ่งเหยาดื้อรั้นอยู่นิดๆ ยกแก้วเหล้าในมือขึ้นอย่างกวัดแกว่ง
อาเหาอยากห้าม แต่เย่หมิงเหวินกลับลุกยืนขึ้นมาสักหน่อย ขวางตรงหน้าอาเหาไว้
“เจ้าหนู อย่ายุ่งไม่เข้าเรื่อง” เย่หมิงเหวินพูดด้วยน้ำเสียงไม่เป็นมิตร เวลานี้กำลังเป็นช่วงสำคัญ เขาไม่สามารถให้อาเหาทำลายเรื่องดีๆ ของตนเองได้
“เย่หมิงเหวิน คุณเสี้ยเป็นอะไรกับคุณชายเฉิน ในใจนายน่าจะรู้ดี ฉันขอเตือนนายอย่าเข้
