าใจตัวเองผิด” อาเหามองเย่หมิงเหวินด้วยสายตาเย็นชา
“คุณชายเฉิน?” เย่หมิงเหวินหัวเราะอย่างเหยียดหยาม พูดถากถาง “คุณชายเฉินที่นายพูดเป็นสามีสวะคนนั้นของเสี้ยเมิ่งเหยาสินะ?”
อาเหาเม้มริมฝีปากไม่พูด
“ยังเป็นคุณชายเฉินอีกเหรอ? โง่เขลาจริงๆ ในสายตานายไม่ว่าเป็นหมาแมวอะไรก็เรียกคุณชายได้ทั้งนั้นเหรอ?” คังไห่โปอดถากถางมาประโยคหนึ่งไม่ได้ ในความคิดของเขาคนที่สามารถเรียกว่าคุณชายคำนี้ได้ มีเพียงคนที่สูงกว่าลูกคนรวยรุ่นสองไม่กี่คนนั้นในเมืองชางโจว ส่วนเฉินเฟิง ไม่ใช่แค่ลูกเขยแต่งเข้าบ้านที่ไร้ประโยชน์คนหนึ่งเท่านั้นเหรอ ของเสียแบบนี้ มีสิทธิ์อะไรมาถูกคนอื่นเรียกว่าคุณชายเฉิน ไม่กลัวโดนคนหัวเราะเยาะยกใหญ่หรอกเหรอ
