ยงที่เขาเข้ามาตรวจตรา กลับพบว่าทุกตนต่างพักผ่อนอยู่
นี่มันจะใช้ได้ที่ใดกัน? นี่มันไม่ต่างอะไรกับการลบหลู่สวรรค์!
ในเมื่อเป็นวิญญาณธง วันนี้ยังกล้าหยุดพัก แล้ววันพรุ่งนี้จะกล้าทำสิ่งใดอีกเล่า? ข้าแทบมิต้องคาดเดาเลย! แนวคิดอันชั่วร้ายเช่นนี้จำต้องบดขยี้มันตั้งแต่ยังเป็นต้นอ่อน!
คิดถึงตรงนี้ ลวี่หยางหรี่ดวงตาลง พูดเสียงทุ้มว่า
“ศิษย์พี่หลิว เจ้าสามารถจัดให้เหล่าวิญญาณธงสร้างยันต์ได้มากมาย ข้าย่อมยินดี ทว่าเจ้ากลับให้มันทั้งหลายไปพัก ข้าไม่อาจชอบใจได้เลย”
“กราบทูลนายเหนือหัว ข้าน้อยก็ไร้หนทางจริงๆ”
ศิษย์พี่หลิวรีบเอ่ยอธิบายว่า “การวาดยันต์จำต้องใช้พลังวิชาเป็นปากกา ใช้ปัญญาวิญญาณเป็นหมึก ทว่าวิญญาณธงนั้นแท้จริงคือคนที่ตายไปแล้ว แม้จะยังมีพลังวิชาอยู่ แต่ปัญญาวิญญาณกลับร่อยหรอทุกครั้งที่ใช้ไป หากวาดยันต์ต่อเนื่องยาวนานโดยมิให้หลับพักฟื้น วันหนึ่งย่อมหมดสิ้น และสุดท้ายก็สลายหายไปเอง”
“แล้วอย่างไร?”
คำตอบของลวี่หยางทำให้ศิษย์พี่หลิวถึงกับชะงักงัน
“ธงหมื่นวิญญาณนี้มิได้ขาดแคลนวิญญาณธง หากมันทั้งหลายเหน็ดเหนื่อยจนสลายหายไป ก็นับว่าดี ข้าจะไปหาตัวใหม่กลับมาแทน ผลลัพธ์ย่อมดียิ่งกว่า”
“อ้อ ใช่แล้ว วิญญาณธงที่สลายไปแล้วยังสามารถนำไปเป็นอาหารเลี้ยงดูวิญญาณธงตนอื่นได้อีกด้วย”
“ในเมื่อวิญญาณธงทนต่อความยากลำบากได้ เช่นนั้นก็ย่อมทนต่อความยากลำบากที่มากกว่าได้”
“พวกเจ้าเหล่าวิญญาณธงเกิดมาก็เพื่อทำงาน
