งเหยาแสดงออกมานี้ จะต้องเป็นการกำลังแกล้งทำเป็นถือตัวอย่างไม่ต้องสงสัยอย่างแน่นอน
เสี้ยเมิ่งเหยารู้สึกลำบากใจขึ้นมาเล็กน้อย จากนั้นก็ยกไวน์แดงบนโต๊ะขึ้นมาดื่มจนหมดในอึกเดียว
เธอไม่อยากอยู่ภายใต้การปกป้องของเฉินเฟิงไปตลอดชีวิต และเธอก็อยากมีความสามารถที่จะยืนด้วยตัวคนเดียวได้ ถึงแม้ว่าเฉินเฟิงจะเคยพูดเอาไว้ว่าจะไม่ให้เธอต้องเสียใจแม้นเพียงครึ่งเดียวก็ตาม แต่การมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ โดยที่ไม่ได้รับความรู้สึกเสียใจเลยได้ยังไง?
“ฮ่าๆ คุณเสี้ยนี่ได้อย่างใจจริงๆ!” เย่หมิงเหวินหัวเราะเฮฮาออกมา จากนั้นก็รินไวน์แล้วดันไปด้านหน้าของเสี้ยเมิ่งเหยาอีกแก้วนึง
มีอาเหาที่อยู่ข้างๆคอยจ้องนิ่งเข้ามา เขาไม่มีทางทำเรื่องกระจอกๆอย่างการวางยาลงไปหรอก แต่การมอมเสี้ยเมิ่งเหยาให้เมานั้นเป็นเรื่องที่สามารถทำได้แน่
รอจนเสี้ยเมิ่งเหยาเมา จากนั้นค่อยหาเหตุผลไล่อาเหาออกไป ต่อไปไม่ใช่ว่าเสี้ยเมิ่งเหยาก็จะสามารถจูงจมูกได้โดยง่ายอย่างนั้นหรอ?
“ผู้จัดการเย่ แก้วนี้ ฉันดื่มได้” เสี้ยเมิ่งเหยามองเย่หมิงเหวินไปด้วยสีหน้าเรียบตึง พร้อมทั้งเอ่ยออกไปอีกว่า “แต่เย่หมิงเหวินช่วยให้คำตอบที่ชัดเจนกับฉันด้วยนะคะ”
“คุณเสี้ยต้องการคำตอบอะไรล่ะ?” เย่หมิงเหวินยิ้มจางๆออกมา
“โครงการพวกนั้นที่เสี้ยห้าวขายให้กับคุณไป ฉันอยากได้คืนค่ะ” เสี้ยเมิ่งเหยาเอ่ยออกไปอย่างสงบนิ่ง
“เอากลับ? คุณเสี้ยนี่มันค่อนข้างจะทำให้ผมลำบากใจอยู่บ้าง โครงก
