อกับสามคนอย่างไม่เต็มใจทีละคนแล้วรีบปล่อยไปอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็นั่งลง
“ผู้จัดการเย่ ผู้จัดการหวัง ผู้จัดการคัง ที่ฉันมาในครั้งนี้…” เสี้ยเมิ่งเหยาเอ่ยพูดออกไปอย่างไม่อ้อมค้อม คิดอยากจะบอกจุดประสงค์ไปตามตรง แต่ไหนเลยจะรู้ว่าในตอนที่เธอไม่ทันจะพูดออกมาจนจบ ก็ได้ถูกเย่หมิงเหวินเอ่ยขัดออกมาอย่างยิ้มๆว่า “คุณเสี้ย เรื่องงานพวกเราอย่าเพิ่งพูดกันก่อนเลย พวกเรามาดื่มไวน์กันก่อน ดื่มกันจนอารมณ์ดีแล้ว พวกเราค่อยมาคุยเรื่องงานกันอีกที”
ในระหว่างที่พูดออกไปเย่หมิงเหวินก็ได้รินไวน์แดงใส่แก้วเรียบร้อยแล้วทั้งยังดันไปยังด้านหน้าของเสี้ยเมิ่งเหยา
“ผู้จัดการเย่ ฉันดื่มไม่ได้ค่ะ” เสี้ยเมิ่งเหยาขมวดคิ้วเครียดพร้อมเอ่ยออกไป
“ดื่มไม่ได้?” เย่หมิงเหวินหัวเราะเฮฮาดังออกมา จากนั้นก็เอ่ยออกไปว่า “คุณเสี้ย กำลังล้อผมเล่นใช่มั้ยครับเนี่ย? สมัยนี้ยังมีคนดื่มไม่ได้อีกหรอ?”
“ใช่ คุณเสี้ย อยากมาคุยเรื่องโครงการนั้นกับพวกเรา จะไม่แสดงความจริงใจออกมาสักหน่อยเลยได้ยังไงกันครับ” คังไห่โปเอ่ยออกมาด้วยใบหน้ายิ้มกริ่ม คนที่แจ้งให้พวกเขามา เป็นเฉินเฟิง แต่พอมาถึงสถานที่จริง เฉินเฟิงกลับไม่มา แต่กลับให้ภรรยาของตัวเองมาแทนเสียอย่างนั้น
ความหมายโดยนัยของเรื่องนี้มันก็ชัดเจนแล้ว ในความคิดของพวกเขานั้นคิดว่าเฉินเฟิงจะต้องเลือกที่จะสละภรรยาของตัวเอง ให้ภรรยาของตนมาเจรจากับพวกเขาบนเตียงเป็นแน่
ดังนั้นแล้วการกระทำที่เสี้ยเมิ่
