บทที่189 อย่าดูถูกตัวเอง
“คุณชายเฉิน ในนามของคุณ?” กู้ตงเชินไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองอยู่สักพักนึง ในนามของเขาที่เฉินเฟิงพูดออกมา ตกลงคือให้ใช้ในนามของลูกเขยที่แต่งเข้ามาของตระกูลเสี้ย หรือในนามของทายาทแห่งตระกูลเฉินกัน
สำหรับคำถามนี้ เฉินเฟิงเพียงแค่พูดเบาๆออกมา “ตระกูลเสี้ย”
“ครับคุณชายเฉิน ผมทราบแล้ว” กู้ตงเชินรีบพยักหน้าออกมาทันที ในเมื่อใช้ในนามของลูกเขยที่แต่งเข้ามาของตระกูลเสี้ย งั้นกระบวนการแจ้งออกไปก็จะไม่สามารถเผยฐานะกู้ตงเชินของเขาออกไปได้ไปโดยปริยาย จะต้องให้ตระกูลเย่คนพวกนั้นคิดว่าเป็นตัวเฉินเฟิงที่ได้เป็นผู้แจ้งไปด้วยตัวเอง
“อืม” เฉินเฟิงพยักหน้าออกมาเบาๆเพื่อเป็นการรับรู้ จากนั้นก็กดวางสายไป แต่กลับหันไปพบว่าเสี้ยเมิ่งเหยากำลังมองตนมาด้วยสีหน้าซับซ้อน
“เป็นอะไรไป?” เฉินเฟิงเอ่ยถามด้วยเสียงอ่อนโยนออกไปอย่างไม่รู้ตัว
“เฉินเฟิง พรุ่งนี้ให้ฉันไปคุยกับพวกเขาก่อนดีมั้ย? ฉันอยากลองพยายามดู” ฟันขาวเรียงตัวสวยของเสี้ยเมิ่งเหยายิ้มหยีออกมาบางๆ เธอได้มองออกแล้วว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เฉินเฟิงทำลงไปในตอนนี้นั้น มันมีความหมายที่จะสื่อถึงการผลักดันเธอไปสู่ฉากหน้า เห็นได้ชัดว่าเฉินเฟิงอยากให้เธอมีความสามารถในการดูแลตัวเองได้ เหตุผลที่อยู่เบื้องหลังนี้ เสี้ยเมิ่งเหยาก็ไม่มีเวลาไปคิดถึงมันแล้ว
สิ่งเดียวที่เธอสามารถทำได้นั้นก็คือจะต้องไม่ทำให้เฉินเฟิงผิดหวัง ต้องทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้นมาโดย
