บทที่188 ในนามของฉัน
หลังจากที่เฉินเฟิงและเสี้ยเมิ่งเหยาเดินออกไป เหล่าพนักงานและญาติๆทั้งหลายของตระกูลเสี้ยก็อดไม่ได้ที่จะกระซิบกระซาบกันขึ้นมา
“ท่านประธานนับวันยิ่งไม่ฉลาดขึ้นมาเรื่อยๆจริงๆ คิดว่าไอ้เศษสวะอย่างเฉินเฟิงผู้นั้นจะสามารถเอาโครงการพวกนั้นมาจากตระกูลเย่ได้งั้นหรอ”
“ใช่ๆ ฉันว่านะไอ้เศษสวะเฉินเฟิงคนนี้ แม้แต่ประตูตระกูลเย่ก็คงไม่มีปัญญาเข้าไปได้หรอก”
“ไม่มีปัญญาเข้าประตูตระกูลเย่มันเรื่องเล็ก แต่เกรงว่าตระกูลเย่เอาความไม่พอใจมาลงกับพวกเรานี่สิ เพราะถึงอย่างไรไอ้เศษสวะคนนั้นก็เป็นเพียงแค่คนขับรถส่งของ ถ้าตระกูลเย่รู้ว่าพวกเราตระกูลเสี้ยส่งคนส่งของไปเจรจาขอโครงการนั้นคืน แล้วพาลโกรธขึ้นมาจะทำยังไง?”
“ไม่เห็นจะเป็นไรเลย ถ้าตระกูลเย่พาลโกรธขึ้นมา พวกเราก็ปัดความรับผิดชอบพวกนี้ไปให้ไอ้เศษสวะคนนั้นสิ ก็แค่บอกว่ามันคิดเองทำเอง ไม่เกี่ยวกับพวกเราตระกูลเสี้ย”
“ใช่ ถึงยังไงไอ้เศษสวะคนนั้นมันก็อยากแยกตระกูลเสี้ยออกไปอยู่แล้วนี่”
“ตระกูลเสี้ยอะไรกัน อย่ามาดูถูกสกุลเสี้ยสกุลนี้นะ!”
“ใช่ พวกเราตระกูลเสี้ย ไม่มีวันที่จะเอาลูกเขยที่แต่งเข้าตระกูลมาเป็นผู้นำแน่!”
เสี้ยหยุนเสิ้งอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายใจออกไป บทสนทนาของคนกลุ่มนั้นแน่นอนว่าเขาได้ยินมันทั้งหมด ไม่คิดเลยว่า เฉินเฟิงไม่ยังทันได้ไปเจรจาขอโครงการพวกนั้นกับตระกูลเย่ เลย แต่คนพวกนี้ก็ได้คิดไปถึงว่าถ้าเฉินเฟิงทำไม่สำ
