นไม่ได้กำลังเจรจาต่อรองกับแก!” ใบหน้าของเสี้ยหยุนเสิ้งเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว จากนั้นตวาดออกมาอีกว่า “ถ้าแกเอาโครงการพวกนั้นกลับมาไม่ได้ แกก็ไสหัวออกไปจากตระกูลเสี้ยซะ!”
“คุณปู่ ถึงแม้ว่าคุณปู่จะฆ่าผมไป ผมก็เอาโครงการพวกนั้นกลับมาไม่ได้หรอก” เสี้ยห้าวกัดฟันเอ่ยออกไป เขาในตอนนี้นั้นไม่หวั่นกลัวต่ออะไรทั้งสิ้นเป็นเหมือนกับหมูตายที่ไม่กลัวน้ำร้อนลวก ไปเอาโครงการพวกนั้นกับคนอย่างเย่หมิงเหวิน เขาคงต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัยเลยด้วยซ้ำ แต่ถ้าไม่เอาโครงการนั้น ถึงแม้ว่าเสี้ยหยุนเสิ้งจะลงโทษเขา ถึงขนาดที่ไล่เขาออกไปจากตระกูลเสี้ยจริงๆ แต่เขาก็ยังสามารถรักษาชีวิตน้อยๆของเขาเอาไว้ได้
“ไอ้หลานไม่รักดี! แกแน่ใจหรอว่าฉันจะไม่กล้าฆ่าแกจริงๆ?!” เสี้ยหยุนเสิ้งโกรธสุดๆ ยกไม้เท้าในมือสูงขึ้น กัดฟันแค่นเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ ราวกับว่าสามารถฟาดไม้เท้าไปทางศีรษะของเสี้ยห้าวได้ทุกเมื่อ
เสี้ยห้าวได้ตัดสินใจเลือกที่จะปิดตาลงอย่างรวดเร็ว เขากำลังพนันว่าเสี้ยหยุนเสิ้งไม่กล้าทำอะไรเขาแน่
ต้องบอกเลยว่าเขาพนันได้ถูกต้อง
ผ่านไปได้สักพักนึง สุดท้ายเสี้ยหยุนเสิ้งก็ไม่ได้ลงมือไป แต่กลับเอาไม้เท้าในมือเคาะลงไปบนพื้นแรงๆ พร้อมทั้งต่อว่าออกไปด้วยความโกรธ “ความซวยของตระกูล!ความซวยของตระกูลเสียจริง!”
เสี้ยหยุนเสิ้งในตอนนี้ รู้สึกเสียใจเป็นอย่างยิ่ง จะตีเขาให้ตายก็ทำไม่ลง นึกไม่ถึงเลยว่าตระกูลเสี้ยจะต้องมาพังอยู่ในมือของค
