ันคิดว่าเมิ่งเหยาเธอน่าจะมีวิธีนะคะ”
“เมิ่งเหยา?” เสี้ยหยุนเสิ้งเบนสายตาออกไปทางเสี้ยเมิ่งเหยา แต่กลับพบว่าเสี้ยเมิ่งเหยากำลังมองเสี้ยจื่อหลันด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง พร้อมทั้งเอ่ยพูดเสียงเย็นออกมา “ทำไมเธอถึงคิดว่าฉันมีวิธีล่ะ?”
“ผู้จัดการใหญ่ของอสังหาริมทรัพย์ติ่งเฟิงอย่างหลินจงเหว่ย ก็เป็นเพื่อนสมัยเรียนของสามีเธอนี่ อีกทั้งตอนนี้เธอกับหลินจงเหว่ยก็ยังเป็นเพื่อนร่วมงานกัน พวกเธอสองสามีภรรยามีความสัมพันธ์ที่ดีกับหลินจงเหว่ย ถ้าพวกเธอเป็นคนออกหน้าให้หลินจงเหว่ยไปกดดันพวกคนตระกูลเย่ พวกคนตระกูลเย่จะต้องคืนโครงการพวกนั้นให้กับตระกูลเสี้ยของเราแน่” เสี้ยจื่อหลันเอ่ยออกมาตามเหตุตามผล เรื่องที่ผู้จัดการใหญ่ของอสังหาริมทรัพย์ติ่งเฟิงเป็นเพื่อนสมัยเรียนของเฉินเฟิงนั้น ไม่ใช่ความลับอะไรสำหรับตระกูลเสี้ยอยู่แล้ว
ตระกูลเสี้ยแทบจะรู้กันทุกคนว่า บทสนทนาหลังมื้ออาหารของคนจำนวนไม่น้อย ต่างล้วนแล้วแต่จะหยิบยกเรื่องนี้มาแอบเยาะหยันเฉินเฟิง คนที่มาจากโรงเรียนเดียวกัน อย่างหลินจงเหว่ยเขานั้น ได้เป็นถึงผู้จัดการใหญ่ของบริษัทอสังหาริมทรัพย์มูลค่าหมื่นล้าน แต่เฉินเฟิงนั้นกลับเป็นแค่คนขับรถส่งของคนนึง แล้วยังเป็นลูกเขยที่แต่งเข้าบ้านฝ่ายหญิงของตระกูลเสี้ยอีก
เป็นคำอธิบายที่เพียงพอมากแล้วว่าอะไรที่เรียกว่าความแตกต่างของคนแต่ละคน
“เธอเอาอะไรมาคิดว่าหลินจงเหว่ยจะช่วยพวกเราไปกดดันพวกคนตระกูลเย่ได้? ยิ่งไปกว่านั
