บทที่184 ให้บทเรียนกับเธอสักที
เฉินเฟิงมองเสี้ยห้าวไปอย่างเย็นชา ตัวเองเป็นลูกพี่ลูกน้องของเสี้ยเมิ่งเหยา เมื่อกี้นี้ในตอนที่หวังยุนน่าคิดรังแกเสี้ยเมิ่งเหยา เสี้ยห้าวไม่ก้าวออกมา แต่ตอนนี้พอเห็นเขารังแกหวังยุนน่า เสี้ยห้าวกลับก้าวออกมาอย่างมุ่งมั่นกว่าใครเพื่อน
เสี้ยห้าวก็ยังคงเป็นไอ้งั่งเหมือนเคย!
เฉินเฟิงสบสายตาไปตรง ๆด้วยสายตาเย็นชา ภายในใจของเสี้ยห้าวก็เกิดอาการขลาดกลัวขึ้นมาทันที เขาเคยถูกเฉินเฟิงต่อยมาหลากหลายครั้ง ดังนั้นแล้วจึงรู้ดีว่าฝีมือของเฉินเฟิงนั้นมันน่ากลัวมากแค่ไหน ถ้าเขาต้องเผชิญหน้ากับเฉินเฟิงตรง ๆนั้น เขาจะต้องถูกจัดการจนเกือบตายอย่างแน่นอน
แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าหวังยุนน่าแล้วนั้น เสี้ยห้าวเองก็ไม่ทางยอมแพ้ออกไป ทำได้เพียงหยิบยกเสี้ยเมิ่งเหยาขึ้นมาขู่
“เฉินเฟิง ฉันบอกแกเอาไว้เลยว่า เสี้ยเมิ่งเหยาเธอยักยอกเงินบริษัทไป ก็ต้องได้รับผิดชอบทางกฎหมาย! ถ้าแกไม่อยากเห็นเธอเข้าคุก ตอนนี้แกก็รีบปล่อยหยุนน่า แล้วขอโทษหยุนน่าซะ!” เสี้ยห้าวเอ่ยเสียงเข้มออกไปทั้งที่ภายในใจนั้นกลับขี้ขลาดตาขาว
“ถ้าฉันไม่ทำล่ะ?” ทันใดนั้นเฉินเฟิงก็ยกยิ้มเย็นออกมา
“งั้นแกก็อยู่รอให้เสี้ยเมิ่งเหยาติดคุกตลอดชีวิตไปแล้วกัน” เสี้ยห้าวขู่ออกมาอย่างร้ายกาจ
เฉินเฟิงหลุดหัวเราะออกมา ไอ้โง่เอ๊ย!
เห็นเฉินเฟิงยังคงดึงดันออกมา เสี้ยห้าวทนไม่ไหวขึ้นมาทันที
“เฉินเฟิง แกอย่ามาทำเป็นไม่รู้จักผิดชอบชั่วดีหน่อยเลย
