แน่นอน แต่เสี้ยห้าวในตอนนี้ กลับอดทนเก่งเสียอย่างกับเต่านินจาเสียยังไงอย่างนั้น คิดไม่ถึงเลยว่าจะข่มกลั้นอดทนได้เก่งขนาดนี้ เพียงแต่บนใบหน้าได้แสดงความอับอายออกมาหลายส่วน
ในตอนนั้นเอง ก็มีรถยี่ห้อแลนด์โรเวอร์เข้ามาจอดตรงกลางถนน
ประตูรถเปิดออก เสี้ยหยุนเสิ้งถือไม้เท้าลงมาจากรถ
“รีบหลบไปๆ!”
“ท่านประธานมาแล้ว!”
ทันทีที่เสี้ยหยุนเสิ้งปรากฏตัว คนตระกูลเสี้ยทั้งหมดก็มีอาการเหมือนกับหาบุคคลที่เป็นที่พึ่งหลักเจอไม่มีผิด ใบหน้ากลับมาสดใสกันขึ้นมาทันที
“คุณปู่!”
สีหน้าของเสี้ยห้าวเองก็มีความยินดีออกมาเช่นเดียวกัน รีบก้าวเข้าไปตรงด้านหน้าของเสี้ยหยุนเสิ้ง เตรียมที่จะรีบฟ้องออกไปก่อน
“คุณปู่ เฉินเฟิงมัน…” เสี้ยห้าวแสร้งทำเป็นเอ่ยออกมาอย่างโกรธแค้น แต่คำพูดของเขานั้นยังไม่ทันได้พูดออกไปจนจบ ก็มีเสียงตวาดออกมาอย่างรุนแรงดังเข้ามาในหู
“คุกเข่าลง!” คนที่พูดคำนี้ แน่นอนว่าเป็นเสี้ยหยุนเสิ้งนั่นเอง เสี้ยหยุนเสิ้งในตอนนี้ ถึงแม้ว่าจะดูเหมือนคนป่วยออดๆแอดๆ แต่ร่างของเขากลับมีความน่าเกรงขามออกมาอย่างแจ่มชัด
“คุณปู่?” เสี้ยหยุนเสิ้งไม่รู้หรือไงว่าคนที่ต้องคุกเข่าต้องเป็นไอ้เศษสวะอย่างเฉินเฟิงผู้นั้นสิ ทำไมคุณปู่ถึงสั่งให้เขาคุกเข่ากัน
“ฉันสั่งให้แกคุกเข่าลง หูแกหนวกหรือไง!” ใบหน้าของเสี้ยหยุนเสิ้งเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว ไม้เท้าในมือเคาะลงไปบนพื้นอย่างแรง
