ับมา
พูดได้แค่เพียงว่า ความเร็วของเฉินเฟิงนั้นมันรวดเร็วอย่างมาก!
“บทเรียนนี้ เธอพอใจหรือเปล่า?” เฉินเฟิงเอ่ยถามเสียงเรียบออกไป สำหรับคนที่กล้ามาแตะต้องเกล็ดใต้คอมังกรของเขานั้น เขาไม่มีทางเบามือให้แน่
หวังยุนน่าที่คุกเข่าข้างนึงอยู่กับพื้น ทั้งร่างก็สั่นออกมา เนื่องจากสาเหตุที่มาจากความเจ็บปวดที่มากเกินที่เธอจะรับไหว บนหน้าผากของเธอได้เปียกชื้นเต็มไปด้วยเหงื่อเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
แต่ถึงแม้ว่าจะเป็นอย่างนี้ เธอก็ยังมองเฉินเฟิงอย่างอาฆาตแค้นสุดขีดออกมา พร้อมทั้งเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง “ฉัน…ฉันจะฆ่าแก!”
“เอาสิ ฉันจะรอเธอมาฆ่าฉัน” เฉินเฟิงยิ้มเรียบออกมา คนที่อยากฆ่าเขา สามารถเรียงแถวจากเมืองทางใต้ไปจนถึงเมืองทางเหนือได้เลยด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้เขาก็ยังมีชีวิตดีอยู่เลย
“เฉินเฟิง แก…แกมันเกินไปแล้ว!” เสี้ยห้าวที่ได้แต่ข่มกลั้นอยู่นาน กว่าจะกลั้นใจเอ่ยคำพูดนั้นออกไปได้ แต่ถึงแม้ว่าปากจะพูดตำหนิเฉินเฟิงว่าเขาทำเกินไป แต่ตัวร่างกายของเสี้ยห้าวกลับซื่อสัตย์อย่างมาก เขาในตอนนี้ อยู่ห่างจากเฉินเฟิงออกมาประมาณเกือบจะสิบเมตร ถ้าไม่ใช่เพราะกลุ่มคนเบียดเสียดกันเข้ามาจนแน่น เขาก็คงจะถอยห่างออกมามากกว่านี้อีกหน่อย
“นายจะออกหน้าแทนเธอ?” เฉินเฟิงชำเลืองมองเสี้ยห้าวเล็กน้อย เหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ได้ยิ้มออกมา
ถูกเฉินเฟิงท้าทายต่อหน้าผู้คนมากมายอย่างนี้ ถ้าเป็นเสี้ยห้าวเมื่อก่อนหน้านี้ จะต้องทนไม่ไหวอย่าง
