๊อบ”
ในที่ตรงนั้นมีเสียงกระดูกแตกดังกร๊อบดังออกมา
หวังยุนน่ายังไม่ทันได้พูดคำว่าเรียนออกมาจู่ๆก็มีเสียงร้องโหยหวนเหมือนหมูถูกเชือดดังออกมาแทน ร่างของเธอทรุดลงโดยมีขาข้างนึงคุกลงกับพื้น
เมื่อเห็นหวังยุนน่าที่ทรุดนั่งคุกเข่าข้างนึงแล้วร้องโหยหวนอยู่บนพื้น ทุกคนในที่แห่งนั้นก็หันไปมองหน้ากัน อย่างไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
ตกลง…มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
หวังยุนน่าเป็นอะไรไป? ทำไมถึงได้ทรุดลงไปคุกเข่าอยู่อย่างนั้น?
“ไม่สิ! พวกเธอดูที่มือของหัวหน้าหวังสิ!” สุดท้ายก็มีคนตาดีพบเห็นความผิดปกติได้สักที
สายตาของทุกคนเลื่อนมองไปยังมือของหวังยุนน่า จากนั้นแววตาก็เต็มไปด้วยความช็อกตกใจกันออกมา
สองมือของหวังยุนน่า หักไปแล้ว!
หักจากตรงบริเวณข้อมือ! เหมือนกับว่าถูกคนหักมันไปอย่างแรงยังไงอย่างนั้น ถึงขนาดที่สามารถเห็นเศษกระดูกที่แตกออกจากกันกองกันอยู่ที่บริเวณข้อมืออย่างชัดเจน!
ผู้คนต่างตกใจกลัวจนแข็งค้างไปทั้งร่าง นี่เป็นฝีมือของเฉินเฟิงอย่างไม่ต้องสงสัย
เพียงแต่ ตกลงเขาทำได้ยังไงกันแน่?
ผู้คนในเหตุการณ์ตรงนั้น ไม่มีใครเห็นการลงมือของเฉินเฟิงกันชัดๆเลยสักคน!
รู้เพียงแค่หวังยุนน่าที่กำลังพูดอยู่นั้น ได้ลงไปคุกอยู่กับพื้นเสียแล้ว
ถึงขนาดที่แม้แต่ตัวหวังยุนน่าเอง ก็ไม่แน่ว่าจะรู้ว่าเฉินเฟิงหักข้อมือของเธอได้ยังไงเหมือนกัน จวบจนในตอนที่บริเวณข้อมือเกิดอาการเจ็บปวดจนแทบจะขาดใจออกมา เธอถึงได้มีสติกล
