เห็นจะได้
เสี้ยห้าวเกลียดชังเฉินเฟิงจนแทบจะเป็นจะตายเสียให้ได้ คนในตระกูลเสี้ยคนอื่นๆเอ่ยถึงเฉินเฟิงขึ้นมา ก็จะต่อว่ากันออกมาไม่หยุด
นี่จึงทำให้หวังยุนน่าเข้าใจมาโดยตลอดว่า เฉินเฟิงจะเป็นพวกเศษสวะไร้ความสามารถเกินเยียวยาเหมือนพวกโคลนที่เกาะกำแพงไม่ได้จำพวกนั้น
ดังนั้นแล้วตอนที่เฉินเฟิงลงมาจากรถKoenigseggนั้น เธอจึงไม่คิดมาก่อนเลยว่าเฉินเฟิงนั้นจะเป็นลูกเขยที่แต่งเข้าบ้านผู้หญิงแห่งตระกูลเสี้ยผู้นั้นได้
เพราะเธอคิดว่าลูกเขยที่แต่งเข้าบ้านฝ่ายหญิงมาก็คงไม่มีปัญญามาขับรถที่สุดยอดขนาดนี้ได้หรอก
แต่ดันกลับกลายเป็นว่าเฉินฟิงขับมาเสียได้
มิน่าเสี้ยห้าวถึงได้อับอายจนกลายเป็นการโมโหออกมาแบบนี้ไปได้ เป็นไปได้ว่าเสี้ยห้าวเองก็ไม่รู้เช่นกัน ว่าจู่ ๆเฉินเฟิงจะซื้อรถแบบนี้มาล่ะมั้ง หวังยุนน่าเข้าใจเรื่องทั้งหมดขึ้นมาทันที
“เธอไม่ได้มีเงินมากมายขนาดนั้น แต่บริษัทมีไง!” เสี้ยห้าวหรี่ตาลงเห็นคนมากมายล้อมอยู่ตรงหน้าประตูบริษัทมากขึ้นเรื่อยๆ จึงได้เอ่ยอย่างดุดันออกไป
“เสี้ยห้าว นายหมายความว่าอะไร?” ใบหน้าสวยของเสี้ยเมิ่งเหยาเยือกเย็นขึ้นมา
“ฉันหมายความว่าอะไร เธอโง่หรือไง?” เสี้ยห้าวยิ้มเย็นออกมาเล็กน้อย จากนั้นก็ชี้หน้าเอ่ยไปทางเฉินเฟิง “เสี้ยเมิ่งเหยา อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ ว่ารถของไอ้เศษสวะคันนี้ เป็นรถที่เธอยักยอกเงินการผลิตของบริษัทไปซื้อมา”
“เสี้ยห้าว! นายยังมีสมองอยู่อีกหรือเปล่า?!” เสี้ยเมิ่งเหย
