จบ เธอก็ไม่ได้สนใจว่าเสี้ยห้าวจะเชื่อหรือไม่ จากนั้นก็เตรียมที่จะเดินเข้าบริษัทไปเอาของของตัวเองทันที
“หยุด!” หวังยุนน่าฉุดร่างเสี้ยเมิ่งเหยาเอาไว้ พร้อมทั้งเอ่ยเยาะเสียงเย็นออกไป “คิดจะไป? ถามความเห็นฉันแล้วหรือยัง!”
“ปล่อย!” เสี้ยเมิ่งเหยาโกรธจนยั้งอารมณ์ไว้ไม่ได้
“ถ้าฉันไม่ปล่อยล่ะ?” หวังยุนน่ามองเสี้ยเมิ่งเหยาอย่างท้าทาย ในตอนที่เสี้ยห้าวไม่อยู่ข้างเธอ เธอยังกล้าตบเสี้ยเมิ่งเหยาเลย และยิ่งตอนนี้เสี้ยห้าวอยู่ข้างเธอด้วยแล้ว เธอก็ยิ่งไม่มีอะไรที่จะต้องกลัว ถ้าเสี้ยเมิ่งเหยาไม่ยอมรับ เธอก็จะตบจนเสี้ยเมิ่งเหยาต้องยอมรับออกมา
ส่วนเฉินเฟิงนั้น ก็แค่เศษสวะไร้ค่าคนนึง มีอะไรให้เธอต้องกลัวกัน?
“เพี๊ยะ”
เสี้ยเมิ่งเหยาที่กำลังไม่พอใจสุดๆก็ได้ฟาดหลังมือลงไปบนใบหน้าของหวังยุนน่าทันที
ตบนี้ได้ทำเอาหวังยุนน่าสติหลุดไปทันที นานกว่าเธอจะเรียกสติกลับมาได้
“นังแพศยา แกอยากตายรึไง!” หลังจากที่ได้สติกลับมาได้แล้วนั้น ดวงตาของหวังยุนน่าก็แดงก่ำออกมาทันที พร้อมทั้งกระโจนไปทางเสี้ยเมิ่งเหยาด้วยท่าทางแยกเขี้ยวยิงฟัน
ในตอนนั้นเอง ได้มีมือใหญ่ข้างหนึ่งเข้ามาจับเอาไว้จากทางด้านหลัง
“ลองแตะต้องเธอแม้แต่ปลายนิ้วดูสิ?” น้ำเสียงเฉินเฟิงฟังดูเย็นชาออกมา นึกไม่ถึงว่าหวังยุนน่าจะกล้าแตะต้องเสี้ยเมิ่งเหยาต่อหน้าเขาได้ นี่มันเป็นการไม่เห็นหัวเขาแค่ไหนกัน!
“ไอ้เศษสวะ แกอยากตายหรือไง!” หวังยุนน่าตวาดร้องเสียงแหลมออก
