แล้ว” หลินหลันรีบพยักหน้ายินยอมออกมาทันที ในตอนนี้แม้แต่ตดก็ยังไม่กล้าตดออกมาเลย
เฉินเฟิงขับรถพาเสี้ยเมิ่งเหยาไปส่งที่บริษัทของตระกูลเสี้ย
ในตอนนั้นเอง เสี้ยห้าวกับหวังยุนน่าที่ทำงานเสร็จก็ได้เดินออกมาจากห้องทำงานพอดี
มีสีหน้าโล่งสบายประดับอยู่เต็มใบหน้าของเสี้ยห้าว แต่บนใบหน้าของหวังยุนน่ากลับมีความขุ่นเคืองเขียนไว้ทั่วทั้งใบหน้า เห็นได้ชัดว่าไม่พอใจกับความสามารถในเรื่องนั้นของเสี้ยห้าว แต่หวังยุนน่าไม่ได้แสดงมันออกมา ทั้งยังโอบร่างเสี้ยห้าวอย่างสนิทสนมพร้อมทั้งเอ่ยออกมาว่า “พี่ห้าว ตอนนี้ฉันเป็นคนของพี่แล้ว ต่อไปพี่ก็ต้องรักเอ็นดูฉันให้มากหน่อยนะคะ”
“ฮิๆ เพียงแค่เธอว่าง่ายเชื่อฟัง พี่ก็จะ “รัก” เธออย่างดี” บนใบหน้าของเสี้ยห้าวปรากฏรอยยิ้มหื่นกามออกมา จงใจเน้นหนักตรงคำว่ารักออกมา เมื่อกี้นี้ตอนอยู่ที่โต๊ะทำงาน เขาได้ใช้หวังยุนน่ามาแทนที่โยว่หลิง พบว่ามีรสชาติที่ถึงพริกถึงขิงไม่ธรรมดาเลยทีเดียว
ผู้หญิงอย่างหวังยุนน่าผู้นี้ ถึงแม้ว่าจะสวยสู้โยว่หลิงไม่ได้ แต่ตัวคนกลับเชื่อฟังเขามากกว่าโยว่หลิง ไม่ว่าจะเป็นท่าไหนก็ล้วนแล้วแต่จะสนองให้เขาได้ทุกท่า ทำให้เขาได้เสพสุขอย่างพระราชาเลยทีเดียว
“พี่ห้าว ฉันจะเชื่อฟังพี่ค่ะ” บนใบหน้าของหวังยุนน่าประดับไปด้วยรอยยิ้มอย่างน่ารักน่าเอ็นดู แต่นัยน์ตาสวยกลับมีความรังเกียจพาดผ่านออกมาอย่างยากที่จะสังเกตเห็นได้ เฮอะ ไอ้โง่ ถ้าไม่ใช่เพราะแกให้ฉันเป็นรอ
