ิดแรกที่ก่อขึ้นมาในหัวของเสี้ยห้าวนั้นก็คือเจ้าของรถKoenigseggคันนั้นรู้เรื่องที่เขาเกือบเฉี่ยวโดนรถKoenigseggของเขา ก็เลยมาเอาเรื่องเขา!
“พี่ห้าว เป็นอะไรไปคะ?” หวังยุนน่าสงสัยขึ้นมาเล็กน้อย ทำไมสีหน้าของเสี้ยห้าวถึงได้ดูหวาดกลัวกระวนกระวายถึงขนาดนั้นกัน ถึงแม้ว่าจะเป็นเสี้ยหยุนเสิ้งเดินทางมาจริงๆ เขาเองก็ไม่เห็นจะต้องเป็นถึงขนาดนี้เลยนี่
“หยุนน่า วันนี้ฉันไปส่งเธอไม่ได้แล้ว เธอเรียกรถกลับบ้านเองเถอะ” เสี้ยห้าวกลืนน้ำลายไปอึกใหญ่ หลังจากพูดจบแล้วก็รีบหันหลังเตรียมวิ่งหนีออกไป ความคิดแรกในตอนนี้ของเขานั้นก็คือวิ่งหนี!
หนีก่อนแล้วค่อยว่ากันอีกที!
เจ้าของรถKoenigseggก็คงไม่ใช่คนที่เขาจะล่วงเกินได้แน่!
ถ้าคนเขาจะมาเอาเรื่องเขา เสี้ยหยุนเสิ้งเองก็คงปกป้องเขาไม่ได้แน่!
เห็นเสี้ยห้าวหนีกระเจิดกระเจิงไม่หันหลังกลับมาอีก หวังยุนน่าก็ได้กระทืบเท้าอย่างไม่พอใจออกมาทันที ไอ้คนขี้ขลาดไร้น้ำยา ไม่ใช่แค่รถหรูคันนึงเองหรอ? มีความจำเป็นที่จะต้องกลัวขนาดนั้นด้วยหรอ?
สองมือของหวังยุนน่ายกขึ้นกอดอก เดินก้าวเข้าไปด้านหน้า เธอขอดูสักหน่อยว่าวันนี้คนที่ลงมาจากรถคันนั้น จะเป็นภูตผีปีศาจหรืออะไรกัน ถึงได้ทำให้เสี้ยห้าวกลัวจนกลายมาเป็นแบบนี้ไปได้
หลังจากนั้นรถKoenigseggก็ได้จอดลง และประตูปีกผีเสื้อก็ได้เปิดขึ้น
เท้าสวยที่อยู่บนรองเท้าส้นสูงคริสทัลคู่หนึ่งเหยียบลงบนพื้น จากนั้นก็มีเงาร่างเพรียวบางอรชรร่างหน
