บทที่181 ใครจะคิดได้
“ไม่ใช่นะคะ นี่มันไม่เกี่ยวกับเฉินเฟิงนะคะ” เสี้ยเมิ่งเหยาส่ายหน้าพร้อมทั้งเอ่ยออกไป
“เรื่องตั้งแต่เมื่อไหร่?” เฉินเฟิงขมวดคิ้วพร้อมเอ่ยถามออกไป เขารู้ดี เรื่องการยักยอกเงินกองกลางที่หลินหลันกล่าวหาออกมานั้นแท้จริงแล้วเป็นเรื่องที่กล่าวออกมาโดยไม่มีมูลความจริงเลยแม้แต่น้อย เสี้ยหยุนเสิ้งเองก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะเตะเสี้ยเมิ่งเหยาออกจากตำแหน่งผู้รับผิดชอบโปรเจคยู่ฉวนซาน จึงทำได้เพียงแค่ให้เสี้ยเมิ่งเหยาออกไปด้วยตัวเอง
หรือเมิ่งเหยายังเคืองเขาอยู่? เฉินเฟิงอดไม่ได้ที่คิดอย่างนั้นออกมา แต่เขาก็ไม่ได้คิดล้ำลึกมากมายเหมือนอย่างเสี้ยเมิ่งเหยา เขาคิดเพียงว่าเสี้ยเมิ่งเหยาเคืองโกรธเขาเพราะเขาปิดบังสถานะของตัวเอง
“วันนี้” เสี้ยเมิ่งเหยาชะงักไปเล็กน้อยจากนั้นก็เอ่ยออกมาสั้นๆ ความจริงนั้น เธอยังไม่ได้บอกเรื่องนี้กับเสี้ยหยุนเสิ้ง เนื่องจากโดนหลินหลันถ่วงเวลาทำให้ล่าช้าออกไป แต่ตอนนี้เรื่องหลินหลันเองก็ได้จัดการแก้ปัญหาไปแล้ว เธอจึงเตรียมที่จะรีบไปบ้านเสี้ยหยุนเสิ้งในทันที
“ถ้าไม่เกี่ยวกับไอ้เศษสวะคนนี้ แล้วมันเกี่ยวกับใคร?” หลินหลันเหมือนจะมีแนวโน้มที่จะซักไซ้ถึงรากถึงโคนออกมา
“แม่ แม่อย่าถามอีกเลย เรื่องนี้หนูเป็นการตัดสินใจของหนูเอง ไม่เกี่ยวกับใครทั้งนั้น” เสี้ยเมิ่งเหยามองหลินหลันไปอย่างไม่สบอารมณ์เล็กน้อย จากนั้นก็เอ่ยออกไป “เอาล่ะ แม่กลับไปเถอะ หนูต้องไปบริษัทแล้ว”
“แก…”
