หลินหลันที่จากเดิมคิดจะถามเสี้ยเมิ่งเหยาอีกว่าทำไมเมื่อคืนถึงไปพักที่บ้านพักบนภูเขาได้ แต่เมื่อเห็นท่าทางอย่างนี้ของเสี้ยเมิ่งเหยาแล้ว ก็ถามอะไรไม่ออกเลยสักอย่าง จำต้องล้มเลิกความคิดนั้นไป
เฉินเฟิงทอดถอนหายใจออกมา เดินตรงไปยังเสี้ยเมิ่งเหยา “ผมไปส่งคุณเอง”
เสี้ยเมิ่งเหยาลังเลอยู่แวบนึง จากนั้นก็พยักหน้าออกไปเบาๆ
หลังจากทั้งสองคนออกไปแล้ว หวางเหมยก็อดไม่ได้ที่จะมองไปทางหลินหลัน พร้อมทั้งเอ่ยออกไปว่า “หลินหลัน รถลูกเขยของเธอคันนั้น ดูเหมือนจะไม่ใช่รถเช่าเลยนะ”
หลินหลันกลอกตาออกมา “ไม่ใช่รถเช่า แล้วจะซื้อไหวรึไง? นั่นมันตั้งยี่สิบหกล้านเลยนะ อย่าว่าแต่มันที่เป็นคนขับรถส่งของเลย แม้แต่คนตระกูลเสี้ยอย่างพวกเรา ก็ยังควักเงินมากมายขนาดนั้นออกมาได้ในเวลาอันรวดเร็วอย่างนั้นไม่ไหวหรอก”
หวางเหมยชะงักไปสักพักนึง และก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาอีก เธอมีลางสังหรณ์ใจแปลกๆขึ้นมา ไม่เพียงแค่รถคันนั้นที่เฉินเฟิงไม่ได้เช่ามาแล้ว ถึงขนาดที่แม้แต่คนที่เธอเคยเข้าใจว่าเป็น”แฟนหนุ่ม”ของเสี้ยเมิ่งเหยาคนนั้น ก็เป็นตัวเฉินเฟิงเองเช่นเดียวกัน
เฉินเฟิงมีโอกาสสูงมาก ที่จะเป็นคนซื้อบ้านพักตากอากาศบนภูเขา!
ความคิดนี้ได้ถูกหวางเหมยปัดออกไปจากหัวจนหายวับไปในทันที เนื่องจากมันฟังดูเหลวไหลเกินไป
ทางอีกฝั่งหนึ่ง หลินจ้าวจงและหลินฟางเองก็ได้กลับมายังตระกูลหลินเป็นที่เรียบร้อย
หลังจากที่เดินทางมาถึงบ้านแล้วนั้น สิ่งที่หลินจ้า
