ลำดับสองตอนนี้ก็คงรักษามันเอาไว้ไม่ได้
“ก็คง…ไม่นับว่าเป็นการล่วงเกินหรอกมั้ง” หลินจ้าวจงปาดเช็ดเหงื่อบนศีรษะเล็กน้อย จากนั้นก็เอ่ยออกไปอย่างไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่นัก ตอนนี้เขารู้สึกยินดีอย่างมาก ที่ตอนนั้นเขาได้ขวางหลินฟางเอาไว้ อีกทั้งยังยอมอ่อนข้อต่อเฉินเฟิง ไม่อย่างนั้น ตอนนี้ก็คงจะไม่ใช่แค่ก็คง แต่จะเป็นการล่วงเกินไปแล้วแน่ๆ
แต่แม้ว่าจะโอนอ่อนให้ไปแล้วบ้าง ได้ให้หลินหลันไปห้าแสน ภายในใจของเขาตอนนี้ก็เกิดอาการกระวนกระวายขึ้นมาเล็กน้อย ตกลงแล้วเฉินเฟิงจะเป็นเหมือนที่เขารู้จักหรือไม่กันแน่
“พี่รอง ตกลงมันเรื่องอะไรกันแน่?” หลินจ้าวหนานเอ่ยถามเสียงนิ่งขรึมออกไป ถ้าหลินจ้าวจงไปล่วงเกินเสิ่นหงชังเข้าจริงๆ อย่างนั้นตระกูลหลินก็จำต้องเตรียมตัวกันเอาไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ สามารถขอโทษได้ก็จะได้ขอโทษไป และธุรกิจในเครือต่างๆก็จะต้องเตรียมตัวให้พร้อมต่อการถูกโจมตีจากตระกูลเสิ่น
“เป็นอย่างนี้…” หลินจ้าวจงเองก็ไม่กล้าปิดบังออกไป เล่าเหตุการณ์ที่ได้ไปดูบ้านที่ยู่ฉวนซาน และเรื่องที่เกิดการปะทะกันกับหลินหลัน จนถึงเรื่องการปรากฏตัวออกมาของเฉินเฟิงอย่างละเอียดไปรอบนึง
หลังจากที่ฟังจบ หลินจ้าวหนานก็ได้เลิกคิ้วออกมาเล็กน้อย “พี่รอง พี่กำลังจะบอกว่า คนที่ขับรถคันนั้นไม่ใช่เสิ่นหงชังตัวจริง แต่เป็นเด็กหนุ่มคนนึง?”
“อืม น้องสาม เด็กคนนั้นจะใช่หลานชายของเสิ่นหงชัง เสิ่นจุนเหวินหรือเปล่า?” หลินจ้าวจงเอ่ยถามออกไ
