บทที่ 48 วางรากฐานกำหนดเหตุและผล
หออาภรณ์โลหิต ยามเช้าตรู่ของอีกวัน
เซียนหญิงเฟยเสียเอนกายอยู่บนระเบียง แสงตะวันลอดผ่านอาภรณ์บางเบาที่โบกสะบัดตามแรงลม สะท้อนเป็นเงาร่างอันงดงามชวนให้ผู้คนครุ่นคิดไปไกล
“ช่วงเวลานี้ ต้องขอบคุณศิษย์น้องลวี่มากแล้ว”
ทั้งสองเพิ่งสิ้นสุดการแลกเปลี่ยนตลอดคืน ด้วยการถ่ายทอดความรู้หมดสิ้นของลวี่หยาง เซียนหญิงเฟยเสียจึงแตะถึงขีดสุดของตนเอง ยากจะก้าวหน้าต่อไปได้ในเวลาอันสั้น
“วันนี้ ข้าตั้งใจจะออกจากตลาดแล้ว”
นางหันกายกลับมา จ้องลึกตรงไปยังลวี่หยาง “จิตใจของข้าเทียบศิษย์น้องมิได้ พรสวรรค์ก็มิอาจเทียบ แต่ข้าย่อมไม่ยอมให้ตนดับสูญกลายเป็นมนุษย์สามัญ”
“การจากไปครั้งนี้ เกรงว่าการพบกันอีกระหว่างข้ากับศิษย์น้อง คงอีกเนิ่นนาน” เซียนหญิงเฟยเสียเชิดสายตาขึ้น ท่วงท่าน่าสงสารและน่าทะนุถนอม พลันทอดถอนใจอย่างแผ่วเบา: “ในอนาคต หนทางแห่งมรรคผลอาจอยู่เพียงเอื้อม หรืออาจต้องฝังกระดูกไว้ในต่างแดน วิถีเซียนนั้นเดียวดายเหลือคณา ยิ่งไปกว่านั้น อยู่ภายในนิกายศักดิ์สิทธิ์…เฟยเสียเพียงหวังว่าเมื่อถึงยามนั้น จะยังสามารถได้พบพานสหายเก่าอีกครั้ง”
กล่าวจบ นางก็ส่งรอยยิ้มอ่อนหวานมาที่เขา
ใบหน้าที่งดงามอย่างยิ่งยวด รอยยิ้มที่สดใสบริสุทธิ์ ราวกับเป็นครั้งแรกที่นางได้เปิดหัวใจของตนเองต่อลวี่หยาง: “ศิษย์น้อง…เจ้ายินดีที่จะเป็นสหายเก่าผู้นั้นของเฟยเสียหรือไม่?”
“……” ลวี่หยางเงียบงันเนิ่นนาน
ส
