แต่คุณนายหลินกลับไม่ให้โอกาสเธอเลย ตบหน้าหลินหลันอย่างรุนแรง
มีเสียงตบดังกึกก้อง ร่างกายหลินหลันเซทันที
“อาเปียว ฉีกปากนางนี่ให้ฉันที!” แม้ว่าเธอจะตบหลินหลันไปหนึ่งที แต่คุณนายหลิน ก็ยังรู้สึกไม่พอ เรียกอาเปียวที่ร่างใหญ่สูงเหมือนคนในร่างสัตว์
เมื่อเห็นอาเปียว ใบหน้าของหลินหลันก็ซีดลง เธอจำฝันร้ายที่อาเปียวเคยให้มาก่อน
“ทำไมคุณถึงทุบตีแม่ของฉัน!” ในตอนนี้ เสี้ยเมิ่งเหยายืนออกมา ปกป้องหลินหลันไว้ข้างหลังเธอ
“คุณเป็นลูกสาวของคนบ้านนอกคนนี้เหรอ?” คุณนายหลิน มองไปที่เสี้ยเมิ่งเหยาอย่างเย็นชา มีความอิจฉาอยู่ในส่วนลึกของดวงตาของเธอ คนบ้านนอกคนนี้ดูธรรมดา แต่ลูกสาวเธอนั้นสวยจริงๆ
“ ฉันถามว่าคุณตบแม่ของฉันทำไม?” เสี้ยเมิ่งเหยาถามอย่างเย็นชา ไม่ได้ตอบคำถามของคุณนายหลิน
“เพราะปากของแม่ของคุณมันถ่อย สมควรตบ!” คุณนายหลิน หัวเราะเยาะ
“คุณ … ” เสี้ยเมิ่งเหยาโมโหมาก มาเจอคนไร้เหตุผลอย่างคุณนายหลินก็เหมือนคนใบ้คุยกับคนหูหนวด พูดยังไงก็ไม่เข้าใจกันอยู่ดี
“แฟนของคุณละ?” มุมปากของคุณนายหลิน ยกขึ้น”ผู้หญิงเลวคนนั้นบอกว่าแฟนของคุณเก่งนักไม่ใช่เหรอ?คุณบอกให้เขาออกมาสิ”
“ เธอไม่มีแฟน” ในตอนนี้เฉินเฟิงก้าวออกมา
เมื่อได้ยินเสียงของเฉินเฟิง ร่างกายของคุณนายหลิน ก็แข็งทื่อ
“ แต่เธอมีสามีแล้ว” เฉินเฟิงพูดต่อ
คุณนายหลินหรี่ตา ตรวจมองเฉินเฟิงตั้งแต่หัวจรดเท้า ถาม “คุณเป็นสามีของเธอ?”
เฉินเฟิงยิ้มและไม่ตอบ แต่เข
