ับตา ถ้าคุณไม่มีแฟน ทำไมคุณถึงอยู่ในเขตวิลล่าหนึ่งคืนละ”
เสี้ยเมิ่งเหยาอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองไปที่ หวางเหมย หวางเหมยฝืนยิ้ม เรื่องทั้งหมดเป็นเพราะเธอเองที่พูดมาก ถ้าเธอไม่พูดมาก วันนี้คงไม่เกิดเรื่องมากมายขนาดนี้
“แม่ เมื่อคืนฉันอาศัยอยู่ในพื้นที่วิลล่าก็จริง แต่ฉันไม่มีแฟนจริงๆ” เสี้ยเมิ่งเหยาถอนหายใจและพูด เธอไม่สามารถบอกหลินหลันได้ว่าบ้านพักบนยอดเขานั้นเฉินเฟิงเป็นคนซื้อ ดังนั้น เธอจึงอธิบายอย่างชัดเจนไม่ได้และไม่ได้อธิบายว่าเพราะอะไรเธอถึงไปพักที่วิลล่า ทำได้เพียงให้หลินหลันเข้าใจผิดต่อไป
“ลูกสาว ลูกไม่มีแฟนจริงๆเหรอหลินหลันไม่อยากจะเชื่อ
เสี้ยเมิ่งเหยาพยักหน้า
ใบหน้าของหลินหลันกลายเป็นสีเทา เธอนั่งลงที่พื้น ถ้าเมิ่งเหยาไม่มีแฟนจริงๆแล้วการเดินทางไปยู่ฉวนซานของวันนี้มันคืออะไร?
หาเรื่องใส่ตัว?
หาความอัปยศอดสูใส่ตัว?
ถูกคนอื่นทุบตีจนฟันร่วงไปทั่วพื้น กลับไปก็ถูกคนละแวกนั้นล้อเลียน
วันนี้เธอเสียหน้าที่รักษามาเกือบทั้งชีวิต!
น้อยใจ!
น้อยใจจริงๆ!
น้ำตาของหลินหลันไหลลงมาไม่หยุด
“แม่ แผลบนใบหน้าของแม่ มันคืออะไร?” เสี้ยเมิ่งเหยาอดไม่ได้ที่จะถาม เมื่อเห็นสภาพแบบนี้ของหลินหลัน เธอก็รู้สึกกังวลมาก ไม่ว่ายังไง หลินหลันก็เป็นแม่ผู้ให้กำเนิดของเธอ แม่ของตนเองถูกคนอื่นทุบตี มีลูกคนไหนจะไม่รู้สึกอะไรละ?
