ลินหลัน เหมือนจับไก่ ดึงหลินหลานขึ้นมา
“ ฆ่าคนแล้ว!” หลินหลันส่งเสียงโหยหวนอย่างน่าเวทนาเหมือนหมู
“ผัวะ”
อาเปียวตบใบหน้าอีกข้างของหลินหลัน ตบจนมุมปากของหลินหลันแตกและเลือดก็กระเซ็นออกมา
หวางเหมยซึ่งอยู่ไม่ไกลได้เห็นฉากนี้ เธอก็ตกใจจนขาสั่นเทา มันโหดร้ายเกินไปแล้ว!
เห็นอาเปียวไม่คิดจะหยุด เสียงคุกเข่าดังขึ้น หลินหลันคุกเข่าตรงหน้าคุณนายหลิน พร้อมกับกราบไหว้ บีบน้ำมูกและฉีกยิ้มขอความเมตตา
“ไว้ชีวิตเถอะ ไว้ชีวิตฉันเถอะนะ！ฉันผิดไปแล้ว ฉันจะไม่กล้าอีกแล้ว … ”
หลินหลันเช็ดน้ำตาและร้องขอความเมตตา เธอเป็นคนที่ไม่ค่อยมีศักดิ์ศรี ชอบกลั่นแกล้งคนที่อ่อนแอกว่าและกลัวคนเก่งกว่า
ตอนเธออยู่บ้านในวันธรรมดา เธอก็รังแกเฉินเฟิง เฉินเฟิงอดทนต่อเธอมาตลอด สิ่งนี้ทำให้เธอคิดว่าตนเองเจ๋ง หลินหลันอย่างเธอเก่งที่สุดในโลก และโลกทั้งใบควรจะหมุนรอบตัวเธอ
เป็นเพราะความคิดแบบนี้เอง ทำให้หลินหลันกลายเป็นคนไม่ยอมใคร
แต่คิดไม่ถึงว่า วันนี้ได้เจอกับคุณนายหลิน ที่โหดกว่า
ให้บทเรียนที่ดีกับเธอ!
“ตอนนี้รู้ว่าผิดแล้วใช่ไหม?” ยิ้มเยาะ คนต่ำทรามอย่างหลินหลัน ถ้าคุณไม่ตีเธอให้ยับ เธอจะไม่มีทางรู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำหรอก
“ รู้ว่าผิดแล้ว รู้ว่าผิดแล้ว ” หลินหลันรีบพยักหน้าด้วยท่าทีอ่อนน้อมถ่อมตน
“ หึ คุณกล้าขอให้แฟนของลูกสาวคุณมาจัดการฉันไหม?” คุณนายหลิน ประชดประชัน “ ไม่กล้าแล้ว ไม่กล้าแล้ว” หลินหลันรีบส่ายหัว ปากบอกว่าไม่กล้า
