ละ?” หลินหลันพูดเหมือนทุกอย่างควรเป็นแบบที่เธอคิด แม้ว่าเธอจะไม่รู้จักโลโก้ Koenigseggแต่เธอก็สามารถรถดูออกว่ารถหรูเช่นเฟอร์รารี่ ลัมโบร์กีนี ไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกับรถที่อยู่ข้างหน้านี้ คุณคนรวยทั่วไป ไม่มีปัญญาขับหรอก
มีเพียงคนรวยที่อาศัยอยู่ในพื้นที่บ้านพักบนยอดเขาเท่านั้น ที่สามารถใช้รถประเภทนี้ได้ อีกอย่างเป็นเพราะหลังจากที่เธอได้โทรหาเสี้ยเมิ่งเหยาแล้ว รถที่ขับมาพอดี นอกจากจะเป็นแฟนหนุ่มของเสี้ยเมิ่งเหยาแล้ว ไม่ใช่คนอื่นแน่นอน!
เสียงคำรามของรถสปอร์ตค่อยๆใกล้เข้ามา ต่อมาเพียงไม่กี่วิก็ได้มาหยุดจอดไว้ที่หน้าหลินหลัน ประตูผีเสื้อก็เปิดออก หลินหลันก็ก้าวไปข้างหน้าอย่างตื่นเต้น พร้อมที่จะส่องดูหน้าตาของ ‘แฟน’ ของลูกสาวของเธอ
แต่ในทันใดนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินหลันก็แข็งตัวขึ้นทันที
ทำไมถึงเป็นไอ้ขยะนี่ละ !
คนที่ลงจากรถ เป็นเฉินเฟิงนั่นเอง เมื่อกี้เขาเห็นหลินหลันจากระยะไกล ตามจริงเขาไม่อยากสนใจ แต่หลังจากเห็นสภาพที่น่าสังเวชของหลินหลัน เฉินเฟิงก็อดไม่ได้ที่จะหันศีรษะไปและเลี้ยวรถกลับมา
ไม่ใช่ว่าแต่เฉินเฟิงหาเรื่องใส่ตัว แต่เพราะยังไงหลินหลันก็เป็นแม่แท้ๆของเสี้ยเมิ่งเหยา ถ้าเธอเป็นอะไรไป ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเสี้ยเมิ่งเหยาจะรู้สึกยังไง
