หว่างกลางของภูเขา
หลินหลันเดินไม่กี่ก้าวไปที่ตรงหน้าของพนักงานขาย มองพนักงานขายแล้วพูดว่า: “นี่ ถามอะไรเธอหน่อย”
น้ำเสียงสูงส่งเสมือนอยู่เหนือกว่าคนอื่น
พนักงานขายก็เป็นคนที่เจอคนอะไรก็รู้ว่าต้องใช้วิธีอะไรไปรับมือด้วย เดิมทีนึกว่าน้ำเสียงของหลินหลันคงจะมีภูมิหลังที่แน่มาจากไหน แต่พอเห็นการแต่งตัวของหลินหลันแล้ว ทันใดนั้นสีหน้าของพนักงานขายก็ห้อยลงมาเลย ที่แท้ก็แค่หญิงวัยกลางคนธรรมดา
“ไม่เห็นฉันกำลังพาลูกค้าชมห้องอยู่หรือไง? มีเรื่องอะไรเดี๋ยวค่อยถาม!” พนักงานขายหงุดหงิดขึ้นมาทันที เหมือนหญิงวัยกลางคนอย่างหลินหลันแบบนี้เธอเจอมาเยอะแล้ว ก็เป็นแค่คนบ้านนอกที่ชอบไปร่วมความสนุก ได้ยินคนอื่นบอกว่าบ้านพักที่ยู่ฉวนซานดี ก็เลยวิ่งมาดูอย่างขาดความคิดสร้างสรรค์ของตัวเอง ใครบอกอะไรก็ทำตาม ที่จริงในกระเป๋าไม่มีตังค์สักแดงเดียว ไม่มีปัญญาซื้อบ้านพักที่ยู่ฉวนซานด้วยซ้ำ มาทุกครั้งก็มาเสียเวลาเปล่าๆ
“เฮ้ย นี่แกพูดจาน้ำเสียงแบบนี้เหรอ? แกรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร?!”เหมือนฟังออกว่าน้ำเสียงของพนักงานขายแฝงด้วยการดูถูก ทันใดนั้นหลินหลันก็ไม่ตามใจเธอแล้ว เสี้ยเมิ่งเหยาลูสาวของเธอ อย่างน้อยตอนนี้ก็เป็นคนที่สามารถเข้าออกวิลล่าของยู่ฉวนซาน เธอหลินหลัน ต่อไปไม่แน่ยังอาจจะสามารถพักเข้ามาที่วิลล่านี้ก็ได้
แค่พนักงานขายคนหนึ่ง ไม่นอบน้อมกับเธอก็แล้วไป แต่ยังกล้าใช้น้ำเสียงแบบนี้มาพูดกับตัวเองอีก?
“แล้วคุณเป็นใคร?”
