พนักงานขายยังไม่ได้พูด ผู้หญิงแต่งหน้าเข้มที่อยู่ข้างกายของผู้ชายหัวล้านก็เปิดปากพูดก่อนแล้ว เธอเกลียดผู้หญิงที่ยโสโอหังแบบนี้มาก พนักงานขายกำลังพาพวกเขาชมห้องอยู่ หลินหลันก็มาขัดจังหวะโดยที่ไม่ถามอะไรเลย ไม่เห็นพวกเขาอยู่ในสายตาเลยด้วยซ้ำ
ถ้ามีภูมิหลังอะไรก็แล้วไป ถ้าไม่มีภูมิหลัง มาเสแสร้งที่นี่ทำห่าอะไร?
“ฉันคือใครงั้นหรอ?” หลินหลันอุทานอย่างเย็นชาทีหนึ่ง จากนั้นก็พูดว่า: “ฟังให้ดีๆล่ะ!”
“กูชื่อหลินหลัน!”
หลินหลัน?
พนักงานขาย ผู้หญิงแต่งหน้าเข้มกับผู้ชายหัวล้านทั้งสามคนมองหน้ากันไปมา หลินหลันคือใคร? เก๋ามากเลยหรอ?
เห็นสีหน้าของสามคนนี้ หลินหลันก็ไม่ได้โกรธ แต่ได้พูดต่อว่า:“พวกแกอาจจะไม่รู้จักชื่อฉัน แต่ชื่อของลูกสาวฉัน พวกแกต้องเคยได้ยินแน่นอน”
“อ้อหรอ? ลูกสาวคุณคือใคร?” ผู้หญิงแต่งหน้าเข้มยักคิ้ว ถามด้วยความสนใจ
“เสี้ยเมิ่งเหยา!” หลินหลันแจ้งชื่อออกมาอย่างภาคภูมิใจจนไม่ทีที่ติ อยู่ในชางโจวเสี้ยเมิ่งเหยาก็ถือว่ามีชื่อเสียงอยู่ เพราะอย่างไรซะก็เป็นหญิงงามที่สุดในชางโจว อีกอย่างตอนนี้เสี้ยเมิ่งเหยาก็มีความสัมพันธ์ข้องเกี่ยวกับคนรวยในวิลล่านี้ พนักงานขายที่ทำงานอยู่ที่นี่ก็น่าจะได้ยินข่าวแว่วมาบ้างแล้ว ถ้าเธอดูสีหน้าเป็นและสถานการณ์เป็นล่ะก็ ตอนนี้น่าจะมาประจบสอพลอเธอและมาขอโทษเธอ
หลินหลันคิดได้อย่างสวยหรูมาก แต่พนักงานขายกลับหัวเราะอย่างเยือกเย็น และด่าออกมาคำหนึ่งโดยตรง:“อีบ้า!”
