ฟันสีเงิน “คุณเคยถามความเห็นของคุณปู่ไหม?”
“ความคิดเห็นของคุณปู่” เสี้ยห้าวยิ้มอย่างดูถูกเหยียดหยามและกล่าวว่า “เสี้ยเมิ่งเหยาสมองของคุณถูกน้ำเข้าเหรอ ผมเป็นทายาทของตระกูลเสี้ยและเป็นประธานในอนาคตของบริษัท ผมแต่งตั้งรองประธานยังต้องถามคุณปู่อีกหรือ?”
ร่างกายของเสี้ยเมิ่งเหยาสั่นสะท้านชั่วขณะ เหมืนอที่คิดไว้ไม่ผิด เสี้ยห้าวไม่ได้ขอความเห็นจากเสี้ยหยุนเสิ้งจริงด้วย แต่ได้ตัดสินใจเป็นการส่วนตัว
บังอาจสุดๆ!
“เสี้ยห้าว พนักงานของบริษัทเหล่านั้น คุณเป็นคนไล่ออกใช่หรือไม่?” เสี้ยเมิ่งเหยาหายใจเข้าลึกๆและสงบสติอารมณ์
“พนักงาน?”เสี้ยห้าวผงะ พนักงานอะไร? นับตั้งแต่แต่งตั้งหวังยุนน่าเป็นรองประธาน บริษัท สองสามวันนี้เขาไม่ได้ให้ความสนใจกับกิจการของบริษัทมากนัก ได้อยู่ข้างนอกกับโยว่หลิงตลอด ดังนั้นเขาจึงไม่รู้ว่าพนักงานคนใดถูกไล่ออก
“ฉันเป็นคนไล่ออกเอง” ในขณะนี้ หวังยุนน่าก้าวไปข้างหน้า เอามือกอดอกของเธอ เธอก็ยอมรับอย่างภาคภูมิใจ
“คุณไล่พนักงานออกทำไม?” เสี้ยห้าวขมวดคิ้ว เขาแต่งตั้ง หวังยุนน่าเป็นรองประธานของบริษัท ก็ถือว่าเขาได้กระทำสิ่งต้องห้ามครั้งใหญ่แล้ว หากหวังยุนน่ายังได้ขับไล่พนักงานออกอีก เสี้ยหยุนเสิ้งคงจะไม่ปล่อยเขาไว้แน่
“ พี่ห้าว คุณไม่รู้หรอก ว่าพนักงานเหล่านั้นเกินไปแค่ไหน เพียงคุณออกจากบริษัท พวกเขาจะรวมตัวกันและพูดเรื่องไม่ดีเกี่ยวกับคุณ โดยบอกว่าผู้บริหารเสี้ยควรส่งมอบบริษัทให
