อเล่นเล็บของตนเองอยู่
เมื่อเห็นเสี้ยเมิ่งเหยาเข้ามา หญิงสาวที่แต่งหน้าหนาก็ไม่ได้ลุกขึ้น แต่ถามเสี้ยเมิ่งเหยาอย่างเย็นชา“ คุณมาจากแผนกไหน?คุณไม่รู้ว่าคุณต้องเคาะประตูเมื่อคุณเข้าไปในห้องทำงานเหรอ?”
ใบหน้าสวยของเสี้ยเมิ่งเหยาเย็นชา เธอพูดอย่างเย็นชา “เข้ามาในห้องทำงานของตนเอง ฉันยังต้องเคาะประตูด้วยเหรอ?”
“ห้องทำงานของคุณ?” หญิงสาวที่แต่งหน้าหนาอึ้งไปชั่วขณะแล้วพึ่งคิดได้ “คุณคือเสี้ยเหมิงเหยา?”
เสี้ยเมิ่งเหยาไม่ได้ตอบ แต่เดินตรงไปที่ผู้หญิงคนนั้นและตะโกนด้วยความโกรธ “ไสหัวไป!”
“ทำไมฉันต้องไป?” ผู้หญิงที่แต่งหน้าหนาไม่ได้ลุกขึ้น แต่มองไปที่เสี้ยเมิ่งเหยาด้วยท่าทางที่กวนตีน “เสี้ยเมิ่งเหยา ต่อจากนี้ไป ห้องทำงานนี้เป็นของฉัน ส่วนคุณมีห้องเก็บของอยู่ชั้นล่าง ย้ายไปที่นั่นและใช้เป็นที่ทำงานของคุณละกัน ”
“ ใครให้ความกล้าแก่คุณทำแบบนี้?”
เสี้ยเมิ่งเหยาหายใจเข้าลึก ๆ พยายามบังคับตัวเองให้สงบลง เธออยากรู้ว่า ผู้หญิงตรงหน้าเธอที่บุกรุกครอบครองที่ของผู้อื่น เอาความมั่นใจมาจากไหนถึงได้พูดเช่นนั้น
“เสี้ยเหมิงเหยา คุณก็มองตัวเองสูงไปหรือเปล่า?สู้กับคุณ ฉันยังต้องเอาความกล้าจากคนอื่นอีกเหรอ?” ผู้หญิงที่แต่งหน้าหนาหัวเราะเยาะ พูด
“โอเค ดีมาก!” เสี้ยเมิ่งเหยาโกรธจนหน้าอกของเธอขึ้นและลง
“รปภ!” เสี้ยเมิ่งเหยาตะโกน จัดการกับผู้หญิงที่ไม่มีเหตุผลเช่นนี้ ก็มีแต่ผู้รักษาความปลอดภัยที่อยู่ชั้นล่างเท่านั้น
