“เรียกรปภ. เหรอ?” ผู้หญิงที่แต่งหน้าจัดยกมุมปาก “ฉันจะรอดู ว่ารปภคนไหนกล้าไล่ฉัน”
ภายในเวลาไม่ถึงสามนาที เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในเครื่องแบบสองสามคนก็ได้วิ่งขึ้นมา
แต่ในวินาทีที่พวกเขาเข้ามาในห้องทำงาน พวกเขาไม่ได้มองไปที่เสี้ยเมิ่งเหยา แต่หันไปมองผู้หญิงที่แต่งหน้าจัดที่นั่งอยู่บนเก้าอี้
“โยนเธอออกไป!” เสี้ยเมิ่งเหยาสั่งอย่างเย็นชา เธอไม่ได้สังเกตเห็นการผิดปกติของพวกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย
“ประธานเสี้ย” หัวหน้าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมองไปที่เสี้ยเมิ่งเหยาด้วยความกระอักกระอ่วน
เสี้ยเมิ่งเหยาขมวดคิ้ว ตะโกน“ ทำไม พวกคุณไม่ได้ยินที่ฉันพูดเหรอ!”
“เสี้ยเมิ่งเหยา อย่าเสียเวลาเลย” ในตอนนี้ หญิงสาวที่แต่งหน้าจัดหัวเราะเยาะและยืนขึ้น”ตอนนี้ฉันเป็นรองประธานบริษัท ระดับเดียวกับคุณแล้ว คุณคิดว่า พวกเขากล้าโยนฉันออกไปเหรอ?”
รองประธาน? !
ผู้หญิงคนนี้กลับเป็นรองประธานบริษัท ? !
เสี้ยเมิ่งเหยาอดไม่ได้ที่จะแปลกใจ เธอไม่ได้กลับมาบริษัทแค่หนึ่งสัปดาห์ ทำไมถึงมีรองประธานเพิ่มมา
“คุณได้รับการแต่งตั้งจากปู่คุณเหรอ?” เสี้ยหยุนเสิ้งกล่าวอย่างเย็นชา ในบริษัท ตำแหน่งระดับรองประธาน นอกจากท่านผู้บริหารเซี่ยหยุนเสิ้ง คนอื่นไม่มีสิทธิ์แต่งตั้ง
สีหน้าของผู้หญิงที่แต่งหน้าจักเปลี่ยนไปเล็กน้อย เธอก็ไม่ยอมรับ แต่ยืนยันว่า “ใครจะแต่งตั้งฉันก็เรื่องของฉัน ยังไง ตอนนี้ฉันเป็นรองประธานของบริษัท ถ้าพูดถึงเร
