บทที่ 47 มังกรซ่อนเร้นมิออกจากห้วงลึก
อาจเป็นเพราะหวาดระแวงดุจนกน้อยที่ตระหนกเสียงสายธนู หรืออาจเป็นเพราะกังวลไปเองโดยไร้มูลเหตุ ทว่ามิว่าจะอย่างไรก็ตาม บัดนี้ลวี่หยางย่อมต้องระแวดระวังต่อกลุ่มอิทธิพลใดๆ ก็ตามที่มีเบื้องหลังระดับวางรากฐาน
โดยเฉพาะกลุ่มอิทธิพลที่สามารถสังเกตเห็นเขาได้
แตกต่างจากชาติปางก่อน ครานี้ข้ามียันต์เทวะเอกะปราณบรรพสวรรค์คุ้มครอง ยอดเขาปะสานฟ้าไม่อาจวางกลอุบายลงบนตัวข้า สำนักเสินอู่ในฐานะฝ่ายธรรมะก็ไม่น่าจะหลอกลวงคนของตนเอง…เช่นนั้นแล้ว ผู้ที่ซ่อนอยู่ในความมืด คอยวางแผนในเขาหัวกะโหลก เกรงว่าจะเป็นเจินเหรินวางรากฐานผู้อยู่เบื้องหลังสมาคมซานเหอนั้นจริงๆ!
คิดถึงตรงนี้ ลวี่หยางก็ยิ่งเห็นว่าสมาคมซานเหอชวนให้สงสัยนัก แต่ใบหน้ายังคงเรียบนิ่ง
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ มิทราบว่าศิษย์พี่รองต้องการพบข้ารึ?”
“ถูกต้องแล้ว” เซียนหญิงเฟยเสียพยักหน้าเบาๆ “ศิษย์พี่รองเดินทางมาถึงเขาหัวกะโหลก เวลานี้กำลังขาดผู้ช่วยที่ไว้ใจได้สักสองสามคน จึงหวังว่าศิษย์น้องจะยื่นมือช่วยเหลือ”
ผู้ช่วยงั้นหรือ?ว่าตรงไปตรงมาก็คือหาตัวตายแทน!
ลวี่หยางส่ายหน้าปฏิเสธทันที “แม้ข้าพอเข้าใจค่ายกลอยู่บ้าง แต่หากแยกออกจากค่ายกล พลังย่อมลดลงมาก จะคู่ควรกับความไว้วางใจของศิษย์พี่รองได้อย่างไร?”
“โปรดหาผู้ที่มีความสามารถแท้จริงเถิด”
ถ้อยคำของลวี่หยางหนักแน่นมั่นคง
แม้เขาจะเข้าร่วมสมาคมซานเหอ และยังลงนามสัญญาแห่งวิ
