นเบาๆ
“หึ ไอ้…”หลิวป้าวกำลังจะด่าว่าไอ้โง่ ไอ้ขยะ ยังกล้าขู่เขากลับอีก
แต่ก่อนที่จะพูดคำคำนั้นออกมา ดวงตาของเฉินเฟิงก็เฉียบคมมองขึ้นมา
ทันใดนั้น หลิวป้าวรู้สึกว่าตัวเองรอบล้อมด้วยพลังที่ท่วมท้น หายใจอย่างยากลำบาก
โยว่หลิงที่อยู่ข้างๆ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
คิดว่า หลิวป้าว จะจัดการกับเฉินเฟิง เพื่อเอาคืนให้เธอ
ใบหน้าของโยว่หลิงเต็มไปด้วยรอยยิ้มเราะร้าย แกตายแน่ไอ้ขี้ขลาด! กล้าเปิดเผยความลับของฉัน!
หลิวป้าวเป็นพวกมาเฟีย แต่เฉินเฟิงเป็นแค่ไอ้ขี้ขลาด และยังเป็นที่ไอ้ขี้ขลาดที่เป็นลูกเขยแมงดาเกาะชายกระโปรงผู้หญิงอีก
หลิวป้าวจัดการกับเฉินเฟิง ได้ง่ายๆเหมือนกับพ่อจัดการกับลูก
แต่ในเวลาต่อมา รอยยิ้มบนหน้าโยว่หลิงก็ต้องหุบไป
เพราะคนที่เธอคิดเป็น ‘พ่อ’ กลับนั่งคุกเข่า
โยว่หลิง ขยี้ตาตัวเอง เพราะคิดว่าตัวเองคงจะตาลาย
เป็นไปได้ไงพี่ป้าวทำไมถึงเหมือนคุกเข่าลงไปเหมือนกับคนไร้ความสามารถ?
“เป็นไม่ได้ เป็นไปไม่ได้……”โยว่หลิง พึมพำ
ถึงแม้ว่าน้ำตาจะหลั่งไหล แต่ฉากที่น่าตกแก่สายตาก็ยังคงเป็น หลิวป้าวที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าเฉินเฟิง
“ตอนนี้ในพจนานุกรมของแกมีคำว่าเสียใจสองคำนี้แล้วหรือยัง?”เฉินเฟิงยิ้มแล้วถาม“มี…มีแล้ว”
หลิวป้าวที่คุกเข่าอยู่ บนพื้นกล่าวด้วยเสียงสั่นเครือ ร่างกายของเขาสั่นสะท้าน ไม่สามารถอธิบายเป็นคำพูดได้
เจอของจริงเข้าแล้ว!
นี่คือความคิดเดียวของเขา!
เพียงแค่พลังภายใน ของเขาก็สามารถบดขยี้เ
