หรับหลิวป้าวเฉินเฟิงก็ยังเป็น’ฮีโร่’
“ไอ้หนุ่ม เห็นแก่ที่แกเตือนฉัน เรื่องลวนลาม หลิงหลิง ฉันจะไม่ถือโทษเอาความ”
“ไปให้พ้น” หลิวป้าวโบกมือและพูดอย่างรำคาญ เขายังไม่พอใจเฉินเฟิงเล็กน้อย เพราะท่าทีและน้ำเสียงของเฉินเฟิงเมื่อพูดคุยกับเขาไม่ค่อยให้เกียรติเขา รู้สึกเสมอว่าสายตาของเฉินเฟิงนั่น เยาะเย้ยเขา
“คุณคิดว่า ฉันจะลวมลามของแบบนี้เหรอ” เฉินเฟิงหรี่ตามองแล้ว พูด ผู้หญิงแพศยาอย่าง โยว่หลิง ต่อให้อยู่ไกลออกไปสิบเมตรก็ได้กลิ่นของความร่าน ต่อให้เขาใจกว้างแค่ไหน เขาก็ไม่มองโยว่หลิง
“ไอ้หนุ่ม ให้เกียรติกันหน่อยซิ!” หลิวป้าวพูดน้ำเสียงเย็นชา คำพูดของเฉินเฟิงไม่ใช่แค่ด่าโยว่หลิง แต่รวมไปถึงเขาด้วย ก็เหมือนกับว่าเขาไม่ใช่ของดีอะไรเลย
เฉินเฟิงส่ายหัว อย่างรำคาญขี้เกียจสนใจคนอย่างหลิวป้าว เขาก็เดินตรงไปที่ห้องชุดที่จองไว้
เมื่อเห็นเฉินเฟิงกล้าที่จะไม่สนใจเขา หลิวป้าวก็โมโห
มันก็แค่ลูกเขยแมงดา ทำไมเขาถึงอารมณ์ขึ้นได้ขนาดนี้!
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!” หลิวป้าวเดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แล้วกดลงที่ไหล่ของเฉินเฟิง
เฉินเฟิงหยุด พูดด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ “ปล่อย”
“ไอ้งั่ง ถ้าฉันไม่ปล่อยล่ะ?”หลิวป้าวถามอย่างยั่วๆ
“ไม่ปล่อย?”เฉินเฟิงหันหัวกลับไป ยิ้มมุมปากพูด:“ไม่ปล่อย แกจะเสียใจ”
“เสียใจ?”บนหน้าของ หลิวป้าว ไม่ได้แสดงอาการถึงเลย: “คำว่าเสียใจสองคำนี้ ในพจนานุกรมของฉันหลิวป้าวคนนี้!”
“วันนี้ แกมีแน่ “เฉินเฟิงพูดขึ้
