โยว่หลิงเหลือบไปตามองเฉินเฟิง ความรู้สึกของเธอที่มีต่อเฉินเฟิงแย่มาก ถ้าเขามีความเป็นลูกผู้ชายพอ เขาก็คงไม่เป็นลูกเขยที่เเต่งเข้าบ้าน ไม่เป็นแมงดา
“ดีมาก” เสี้ยห้าวพยักหน้า
“โอเค เสี้ยห้าว งั้นนายกลับไปได้แล้ว เดี๋ยวเพื่อนสนิทก็มาแล้ว” โยว่หลิงเหลือบไปมองเวลา แล้วพูดไล่
นัดเจอเพื่อนสนิท? เฉินเฟิงว่ามันรู้สึกแปลกๆ ทำไมต้องมานัดเจอที่โรงแรม? เขาทำไมรู้สึกว่า บนหัวของเสี้ยห้าวมีเขาควายงอกออกมา
“โอเค ที่รัก คุยกับเพื่อนสนิทเสร็จโทรหาฉันนะ ฉันมารับเธอนะ”เสี้ยห้าวพูดด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย
“อืม รู้แล้วหน่า นายรีบกลับไปเถอะ”โยว่หลิงพยักหน้าด้วยความรำคาญ
“โอเค ที่รัก งั้นผมไปก่อน”แม้ว่าเสี้ยห้าวจะยังไม่อยากกลับ แต่ก็ขยับขาแล้วเดิน ในใจก็ค่อยแต่คิดว่า อีกไม่นานเขาก็จะจีบโยว่หลิงสำเร็จ แต่ทำไม โยว่หลิง ถึงไม่พาเขาไปเจอเพื่อนสนิท
หลังจากที่เสี้ยห้าวกลับ เฉินเฟิงก็เดินเข้าลิฟต์ อีกไม่ถึงสิบนาที หานหลงกับกู้ตงเชินคนพวกนี้น่าจะมาถึงแล้ว
ขาหน้าเฉินเฟิงก้าวเข้าลิฟต์ โยว่หลิง ก็เดินตามเข้ามา แต่เมื่อเห็นเฉินเฟิงก็กำลังจะขึ้นไปชั้นสิบหกเหมือนกัน โยว่หลิง ก็รู้สึกไม่พอใจ เมื่อคิดว่าต้องอยู่ในลิฟต์กับเฉินเฟิงที่ไอ้***เหม็นสิบวินาที เธอรู้สึกขยะแขยง
“แกออกไป รอรอบหน้าไม่ได้เหรอ ?” โยว่หลิง ขมวดคิ้วแล้วถาม
เฉินเฟิงเลิกคิ้วแล้ว ถาม :“ลิฟต์นี่ของบ้านเธอเหรอ?”
เหลือบไปมองเฉินเฟิงแล้วพูด “ลิฟต์ไม่ใช่ของบ้านฉั
